Dobra Aura

Czy jesteś blisko siebie?❓️

Przychodzą takie dni, kiedy rodzina, bliscy, partner, przyjaciele chcą, żebyś była przy nich. Potrzebują Twojej obecności, Twojego czasu, Twojego ciepła.

A Ty… po prostu potrzebujesz być blisko siebie.

Stajesz na rozdrożu i zastanawiasz się, z kim spędzić tę chwilę. Komu dać swoją obecność. A gdzieś głęboko, w ciszy swojej duszy, wiesz, że tym razem potrzebujesz wybrać siebie. Twoje ciało potrzebuje spokoju.Twoja dusza potrzebuje ciszy. Potrzebujesz być sama. Pod kołdrą. Na łonie natury.W domu, przy kubku herbaty. Gdziekolwiek, byle blisko siebie.

Blisko tego, co właśnie się wyłania.
Blisko tego, co dopiero się rodzi.
Blisko tej części Ciebie, która potrzebuje teraz nie działania, lecz zobaczenia. Otulenia. Usłyszenia.

Bo może właśnie w tej ciszy rodzi się coś nowego.🪷

To piękne jesienne popołudnie. Słońce jeszcze ciepło zagląda przez okno, natura wciąż jest pełna życia, choć powoli zaczyna zwalniać.
I może Ty też nie musisz już dziś nigdzie pędzić.
Może potrzebujesz czasu.
Spokoju.
Oddechu.
Czułości dla samej siebie.

Aby to, co w Tobie nowe, mogło spokojnie zakiełkować.
A Ty… mogłaś na nowo rozkwitnąć🍂 🌱🍂

Pięknego czasu blisko siebie w dniu dzisiejszej pełni Wam życzę 🫶

🕊️ Rytuał pożegnania starej wersji mnie

Towarzyszę Wam w Waszych powrotach do siebie — do pełni, do własnej prawdy, do swojego rdzenia. 🤍
Ale prawda jest taka, że ja również jestem w drodze.
Ja również ciągle powracam do siebie.
Ciągle się uczę.Ciągle odkrywam kolejne warstwy siebie.I właśnie teraz jestem w bardzo ważnym procesie — pożegnania starej wersji siebie.
Tej, którą poznałam.Tej, którą pokochałam.
Tej, z którą przeżyłam tak wiele.
Tej, która przez lata była moim światem.

I wiecie co?
Myślałam, że będzie łatwiej.
Bo przecież wiem, czym jest transformacja.
Wiem, czym jest odpuszczanie.
Wiem, jak towarzyszyć innym, kiedy rozpada się to, co znane, a rodzi się coś nowego.

Ale kiedy sama stajesz na granicy pomiędzy „kim byłam” a „kim się staję”, wszystko nabiera zupełnie innego wymiaru.
Bo bardzo trudno pożegnać kobietę, którą się było.
Nawet jeśli wiesz, że już nią nie jesteś.
Nawet jeśli czujesz całym sercem, że pewne schematy, przekonania, relacje, przywiązania i sposoby życia już Ci nie służą.

Jest w tym ból. Jest tęsknota. Jest niepewność.
Jest pustka pomiędzy starym a nowym.
Ale właśnie dlatego wiem, że muszę przejść tę drogę.
Bo gdybym sama przez nią nie przeszła, nie mogłabym naprawdę zrozumieć Waszych powrotów do siebie.

Najpierw więc przecieram szlaki.
Idę tam, gdzie jeszcze nie znam drogi.
Dotykam tego, co trudne.
Pozwalam sobie czuć.
Żegnam.
Puszczam.
Uczę się ufać.🪽🪶
A później mogę jeszcze pełniej towarzyszyć Wam w Waszych własnych ceremoniach odnajdywania siebie.

Bo to nie jest prosta droga.
To nie jest zawsze piękna, lekka i pełna światła transformacja.
Czasem jest w trudzie.
Czasem jest we łzach.
Czasem boli tak bardzo, że chciałoby się wrócić do tego, co znane.

Aż przychodzi moment akceptacji.
Moment, w którym przestajesz walczyć.
I pojawia się cisza. Spokój.Zrozumienie, że naprawdę nie ma już czego się trzymać.Że to, co było, spełniło swoją rolę. I wtedy zaczyna przychodzić nowe.
Nieznane.
Delikatne.
Prawdziwe.
Przychodzi świeży powiew. 🌬️
Więcej świadomości.
Więcej zaufania.
Głębsze połączenie ze sobą.
Połączenie z duszą.
I te małe, niezwykłe „prezenty”, których wcześniej nie potrafiłam nawet dostrzec.

Dlatego zrobiłam rytuał pożegnania.Pożegnania starej mnie.Pożegnania tego, co było.
Tego, co już zakończyło swój czas.
I jednocześnie — otwieram drzwi na nowe. 🤍
Domykam ostatni, ważny proces tego roku.
Z wdzięcznością patrzę na drogę, którą przeszłam.
Nie odcinam się od tej kobiety, którą byłam.
Nie wypieram jej. Nie żegnam jej z żalem.
Dziękuję jej.🫶🙏🫶
Bo to właśnie ona doprowadziła mnie tutaj.
A teraz pozwalam jej odejść, żeby mogła narodzić się kolejna wersja mnie.
Jeszcze nie wiem dokładnie, kim ona będzie.
I chyba właśnie w tym jest największe piękno.

Nie muszę już wiedzieć.
Ufam.
Ufam drodze.
Ufam sobie.
Ufam temu, co przychodzi.
I czuję, że świeży powiew już jest.🌬
Więc domykam.
Puszczam.
Otwieram serce.
I…
na pięknym, białym rumaku podążamy dalej. 🐎🤍✨
Do nowego życia.
Do nowej przestrzeni.
Do jeszcze głębszego spotkania ze sobą.
Bo może właśnie na tym polega powrót do siebie…
Nie na tym, żeby stać się kimś nowym.
Tylko na tym, żeby oddać wszystko, czym już nie jesteśmy, i wreszcie pozwolić sobie być tym, kim naprawdę jesteśmy. 🕊️

Pięknego weekendu Wam życzę 🫶
I do zobaczenia w gabinecie od poniedziałku 😊
Wasza Antake -Aurelia w nowej wersji siebie 💃

Dzień dobry Kochani w piękny poniedziałkowy poranek😊

Wczoraj byłam na wydarzeniu Bliska Sztuka i miałam poczucie, że przeniosłam się w czasie i przestrzeni — gdzieś głębiej. Do miejsca, w którym można po prostu poczuć samą siebie. Swoją duszę. Swoją wrażliwość. Swoje zachwycenie życiem. ✨

Obrazy kobiecego ciała, święta geometria, anioły, przyroda, natura… Na każdym stoisku było coś pięknego, ciekawego, poruszającego. Coś, co zatrzymywało wzrok i budziło zachwyt nad życiem, tworzeniem i kreacją.

Niesamowite jest to, co człowiek potrafi przenieść na płótno, papier, drewno czy zamknąć w rzeźbie. Historie, emocje, doświadczenia. To, co niewidzialne, nagle staje się widzialne.

A najbardziej zachwyca mnie piękno kobiecego, ludzkiego ciała. Fascynuje mnie jego naturalność, zmysłowość i prawda.💃

I jednocześnie uderzyło mnie coś bardzo mocno.

Ludzie przechodzą obok obrazów z aktami ze wstydem. Odwracają wzrok. Jakby ciało było czymś, czego trzeba się wstydzić.

Rozmawiałam o tym z jedną z artystek i byłyśmy wręcz zszokowane tym, że potrafimy odwracać wzrok od czegoś, co jest przecież piękne i naturalne. Od kobiecości. Od zmysłowości. Od ludzkiego ciała.
Dlaczego❓️
Przecież ciało nie jest czymś, czego powinniśmy się wstydzić. Jest częścią nas. Jest życiem. Jest naturą. Jest stworzeniem.

Pokazujmy światu, czym jest nasza piękna dusza i nasze piękne ciało.
Patrzmy. Czujmy. Zachwycajmy się.✨️✨️✨️

I tak — podniecajmy się pięknem stworzenia, jakim jesteśmy. W pełni tego słowa znaczenia. Bez wstydu. Bez odwracania wzroku. Bez odbierania sobie prawa do zachwytu.Bo może właśnie w tym zachwycie jest coś bardzo prawdziwego.
Coś, co przypomina nam, że żyjemy. Czujemy. Tworzymy. Jesteśmy. ❤️

Pięknego dnia w zachwycie 🫶

🙌Masaż — luksus czy potrzeba?❓️

Zatrzymalam się dziś przed masażem z pytaniem:
Czy w dzisiejszych czasach masaż jest jeszcze luksusem… czy już potrzebą❓️
Kiedyś kojarzył się z czymś wyjątkowym. Z chwilą „dla siebie”, na którą trzeba było sobie pozwolić.
A dziś❓️

Żyjemy szybko.
Dużo pracujemy, dużo myślimy, jesteśmy ciągle w ruchu. Nasze ciała noszą napięcia, których czasem nawet nie zauważamy, dopóki ktoś nie pomoże nam się zatrzymać.

Może więc masaż nie jest już tylko przyjemnością.

Może jest formą troski o siebie.
Chwilą, w której ciało może odetchnąć.
Sposobem na zatrzymanie się, zanim zmęczenie zacznie mówić za nas.

Ale… czy to nadal luksus❓️

Jak Wy to czujecie❓️
🙌 Czym jest dla Was masaż❓️
🙌 Przyjemnością, luksusem, potrzebą, a może wszystkim po trochu❓️
🙌Jak często czujecie, że Wasze ciało naprawdę potrzebuje zatrzymania❓️

Jestem bardzo ciekawa Waszej perspektywy.
Napiszcie w komentarzu — jakie to jest dla Was?❓️🙌

A Ty… gdzie odnajdujesz siebie, kiedy świat na chwilę cichnie❓️ 🌿

Po nocy pełnej deszczu przychodzi poranek. Nieśpieszny, cichy, pachnący mokrą ziemią.
Szum liści, śpiew ptaków, krople porannej rosy i ta niezwykła cisza, w której można usłyszeć własne myśli.
Siadam z książką i pozwalam sobie po prostu być.
Bez pośpiechu.
Bez oczekiwań.
Bez potrzeby, żeby cokolwiek zmieniać.

W takich chwilach czuję, że natura nie jest tylko miejscem, w którym jestem. Jest czymś, czego jestem częścią. Jej rytm przypomina mi, że nie wszystko musi dziać się szybko, że cisza również może być odpowiedzią, a samotność nie zawsze oznacza pustkę.

Czasem samotność jest właśnie powrotem do siebie.

Uwielbiam te poranki w małym azylu. Chwile, kiedy świat jeszcze nie zdążył mnie niczym obciążyć, a ja mogę zanurzyć się w zieleni, zapachu ziemi, dźwiękach ptaków i kilku stronach książki.

To mój sposób na istnienie.
Na złapanie oddechu.
Na odnalezienie spokoju, którego tak często szukamy gdzieś daleko, choć czasem czeka tuż obok — w ciszy, w naturze, w nas samych.

A Ty masz takie miejsce, w którym możesz po prostu być? 🍃📖.

Dzisiaj klient powiedział do mnie:

„Po prostu jesteś Wiedźmą.”🧙‍♀️

I wiecie co?
To był jeden z najpiękniejszych komplementów, jakie mogłam usłyszeć.😊

Bo nagle zobaczyłam kawałek prawdziwej siebie.
Tę kobietę, którą przez lata próbowałam odsuwać. Tę, której mocy trochę się bałam. Tę, którą łatwiej było mi pomniejszać, racjonalizować, tłumaczyć niż po prostu przyjąć.
A przecież bycie Wiedźmą nie oznacza dla mnie czegoś mrocznego czy niezwykłego w rozumieniu świata.

Wiedźma to kobieta, która widzi więcej.
Czuje głębiej.
Słyszy to, co niewypowiedziane.
Wie, zanim jeszcze potrafi wyjaśnić skąd wie.
To kobieta, która jest blisko swojego ciała.
Swoich emocji.
Swojej intuicji.
Swojej duszy.
Która podróżuje nie tylko po świecie, ale też w głąb siebie.
Która ma odwagę wejść w przestrzenie, których nie da się zmierzyć, nazwać ani zawsze logicznie wytłumaczyć.
Czuje energię.
Czuje drugiego człowieka.
Widzę energię.
Słyszę między słowami.
Zauważam to, co dzieje się pod powierzchnią.

I coraz mniej chcę przepraszać za to, że taka jestem.💃🪽🔥🌊🌬

Bo może właśnie to jest moja droga.
Nie stawać się kimś innym.
Nie dopasowywać się do tego, co „normalne”.
Nie odcinać kolejnych kawałków siebie, żeby być łatwiejszą do zrozumienia.

Tylko wracać do siebie.🪽
Do swojego ciała.🪽
Do swojej prawdy.🪽
Do swojej mocy.🪽
Do swojej duszy.🪽

Dzisiaj poczułam, że jestem dokładnie tam, gdzie mam być — z tym, co widzę, co słyszę, co czuję i co wiem.

I po raz pierwszy tak mocno pomyślałam:
Tak. Jestem Wiedźmą.😊

Nie taką z bajek.
Tylko kobietą głęboko osadzoną w sobie, która ufa temu, co czuje, i podąża ścieżką swojej Duszy.
I chyba czas przestać odrzucać tę część mnie.

Czas ją pokochać.

Pełnoetatowa wiedźma.
Wreszcie w pełni sobą. 🧙‍♀️✨️💃🪽🦋



Fot.@ Hania Tomasiewicz

🌍💨 Ziemia i powietrze. Dwa żywioły, które spotkały się dziś na moim spacerze.

Ziemia — uziemienie, stabilność, poczucie oparcia.
Powietrze — przestrzeń, lekkość, zmiana, nowy kierunek i możliwość spojrzenia na swoje życie z innej perspektywy.

Dziś królowały pole, żółty kolor, słońce, las i świeże powietrze. I po raz kolejny poczułam, jak niewiele tak naprawdę potrzeba, żeby zatrzymać się na chwilę, odetchnąć i dać ukojenie swojemu układowi nerwowemu. 🌿☀️
Czasem wystarczy wyjść z domu. Poczuć ziemię pod stopami. Spojrzeć w przestrzeń. Zaczerpnąć powietrza. Posłuchać lasu. Pozwolić sobie po prostu być.

To może być piękna przestrzeń do wspierania siebie — swojego ciała, ducha i emocji. Do zatrzymania się i zadania sobie pytania:
Czego naprawdę potrzebuję❓️
Co jest dla mnie ważne❓️
W jakim kierunku chcę teraz pójść❓️

Ziemia daje stabilność. Powietrze daje przestrzeń.
A pomiędzy nimi jesteśmy my — z naszymi wyborami, zmianami, potrzebami i życiem. 💛

Czasem ukojenie jest naprawdę blisko. Wystarczy wyjść, odetchnąć i pozwolić naturze zrobić swoje. 🌾🍃

Jakie żywioły u Was dzisiaj królowały ?Jestem ciekawa🤔

Pięknego wieczoru Kochani🫶

Czy czujesz, że Twoje ciało potrzebuje uwolnienia i delikatnego powrotu do równowagi❓️

Czasem nasze ciało pamięta więcej, niż jesteśmy w stanie świadomie dostrzec. Napięcia, schematy, emocje i doświadczenia mogą pozostawiać w nas ślad, który odczuwamy jako ciężar, blokadę czy brak wewnętrznej lekkości.

✨️Holistyczna terapia pulsacyjna✨️ to niezwykle delikatna forma pracy z ciałem, oparta na łagodnym pulsowaniu i kołysaniu. Tworzy przestrzeń, w której możemy zatrzymać się, poczuć siebie i bezpiecznie spotkać z tym, co potrzebuje uwagi, ukojenia i uwolnienia. 🌿

W tej pracy możemy dotykać różnych poziomów naszego doświadczenia – ciała, emocji, energii i wewnętrznych wzorców, programów, schematów. Możemy przyglądać się temu, co przez lata było kumulowane, a także otwierać się na odzyskiwanie utraconych części siebie, które zostały zranione, odłączone lub zagubione.

To może być piękna podróż ku większej całości – ku poczuciu jedności ze sobą, swojego ciała i wewnętrznej esencji. 🤍

Jeżeli czujesz, że potrzebujesz:
🌸 delikatności i otulenia,
🌸 rozluźnienia napięć,
🌸 uwolnienia emocjonalnego ciężaru,
🌸 przyjrzenia się powtarzającym wzorcom i schematom,
🌸 głębszego kontaktu ze swoim ciałem i sobą –
zapraszam Cię na sesję.

Możemy pracować z ciałem na wielu poziomach i z wieloma aspektami – łagodnie, w Twoim tempie i z uważnością na to, czego potrzebujesz. 🌿

Serdecznie zapraszam.
Niech będzie więcej przestrzeni, lekkości i powrotu do siebie. ✨

Rezerwację sesji możesz zrobić przez Booksy ‼️‼️ lub telefonicznie 510 270 655 ‼️

Wasza Antake ✨️

Moi Drodzy 💚

Wróciłam z urlopu z nową energią, świeżą głową i mnóstwem pomysłów ✨

Las, woda, szum fal i drzew… 🌿🌊 Natura ma w sobie niezwykłą moc. Wycisza, otula, pozwala zwolnić i naprawdę odpocząć. Czasem wystarczy po prostu być — poczuć słońce na skórze, oddech, przestrzeń i dotyk natury. Ona robi swoje… 💚

Wracam więc do Was z nową energią i jeszcze większą radością z tego, co robię. A już 25.08 zapraszam Was na spotkanie „Otuleni Dotykiem” 🤲✨

To będzie czas zatrzymania, bliskości, relaksu i świadomego kontaktu z własnym ciałem. Chwila tylko dla siebie — żeby zwolnić, odetchnąć i pozwolić sobie na odrobinę przyjemności, otulenia i bliskości. 🫶

Jeśli czujesz, że tego właśnie teraz potrzebujesz — to serdecznie zapraszam 25.08. 💚

Otulmy się dotykiem, spokojem i dobrą energią. ✨

Do zobaczenia! 🤍