Taniec Bez Spiny

Zrealizowałem swój cel. Zamiast dumy była panika.

20 sekund solo na scenie może nie wydawać się niczym wielkim, ale na pewnym etapie było dla mnie spełnieniem marzeń.

Zaczynałem jako chłopak, który nie umiał zrobić jednego podnoszenia. miał problemy z zapamiętaniem kroków. Kiedy choreograf uwierzył we mnie na tyle, żeby dać mi szansę zatańczenia solówki, powinienem się cieszyć.

A moja pierwsza myśl była mniej więcej taka:

Może jednak nie jestem gotowy.
Może to nie jest dobry moment.
Może wcale aż tak bardzo tego nie chcę.

Chciałem.

Po prostu czym innym było marzyć o tej chwili, a czym innym naprawdę wyjść samemu na scenę.
Wiem, że nie tylko ja tak mam.

To, że zaczynasz się bać, kiedy szansa staje się realna, nie musi oznaczać, że jej nie chcesz.
Czasem trzeba po prostu wyjść na scenę.

Szukałem następnej partnerki, mając miesiąc miodowy z obecną.

Zaczynając współpracę z nową partnerką, najczęściej ma się dobre flow. Jest miejsce na żarty, wyrozumiałość i akceptację. A później wjeżdża codzienność.

Z moją ostatnią partnerką ludzie żartowali, że nasz miesiąc miodowy trwa podejrzanie długo. I mieli rację. Z zewnątrz było widać naprawdę dobrą relację.

Tylko że ja równolegle coraz częściej czułem, że zawodowo stoję w miejscu. Słysząc, jak moja partnerka myli się podczas tłumaczenia podstawowego zagadnienia, czułem, że cofam się w rozwoju.

Nie chcąc kończyć podróży poślubnej, nie mówiłem nic o tym, co czułem w środku. Ale napięcie zaczęło rosnąć. Aż stwierdziłem, że już dłużej nie mogę.

Więc zacząłem szukać nowej partnerki.

Z zewnątrz było widać naprawdę dobrą relację. Ja czułem, że cofam się w rozwoju.

Też kiedyś słyszałeś „przecież masz dobrze” w momencie, kiedy wcale tak tego nie czułeś?

Przez dwa lata próbowałem zostać kimś, kim nie chciałem być.

Miałem dobre oceny na studiach, obroniony tytuł i pierwsze doświadczenie zawodowe.

Na papierze wszystko się zgadzało.

Problem zaczynał się, kiedy fantazja miała stać się rzeczywistością.

Na rozmowach słuchałem, jak miałby wyglądać mój normalny dzień pracy, i wychodziłem z jedną myślą:

„Przecież umrę”.

Nie proponowali mi złych warunków.

Proponowali mi życie, którego nie chciałem.

A mimo to po jakimś czasie znowu wracała fantazja, że może jednak fajnie byłoby być elektrykiem.

Długo nie rozumiałem dlaczego.

Aż dotarło do mnie, że w tej fantazji prawie nie było pracy.

Było za to:

„Jestem inżynierem”.

Techniczne wykształcenie. Trudny zawód. Konkretny skill. Prestiż.

Praca mnie odrzucała.

Tożsamość przyciągała.

Nie chciałem wykonywać tego zawodu.

Chciałem tego, co — jak sobie wyobrażałem — ten zawód będzie mówił o mnie innym.

I można naprawdę długo walczyć o życie, którego się nie chce, kiedy bardziej pociąga cię obraz siebie, który ma z niego powstać.

Wydajesz pieniądze. Rezygnujesz z przyjemności. Poświęcasz czas. A potem robisz wszystko, żeby nikt cię nie zauważył.

Bo:

„Będzie dziwnie”.

„Wygłupię się”.

„Jestem za słaby”.

Ja robiłem dokładnie tak.

Tylko że pierwszy rząd daje dokładnie to, po co przyszedłeś: pozwala dać się zauważyć i pokazać, że ci zależy.

Strach rzadko odbiera ci okazję krzykiem.

Po prostu sprzedaje chowanie się z tyłu jako rozsądną decyzję.

Szczególnie kiedy ci zależy.

W firmie byłem tancerzem.
W tańcu byłem inżynierem.
Na uczelni byłem tym, który „wiecznie jest zajęty”.

Kiedy jechałem na turniej zamiast na imprezę firmową, słyszałem wyrzut, że wybrałem taniec.
Kiedy poza tańcem miałem pracę i inne życie, wyglądało to tak, jakbym nie angażował się wystarczająco.

Każde środowisko miało prosty pomysł: skoro tu jesteś, powinieneś być tylko taki jak my.

I właśnie tu zaczyna się problem z rolami.

Nie chodzi tylko o pracę. Każda rola może zacząć wymagać, żebyś podporządkował jej resztę siebie.
Tylko że człowiek nie jest jedną rolą na pełen etat.

Jeśli podporządkujesz całego siebie jednej z nich, każda pozostała część zacznie wyglądać jak brak zaangażowania.