King TV

MAY NA RESET AKONG TOMBOY DAHIL GUMAGWAPO DAW AKO TUWING UMIINOM NG ALAK

May tropa ako since high school,si alias Jay. Certified tomboy. Boy cut, oversized shirts, basketball shorts, tsinelas na parang ready lagi sa liga. Solid tropa ko ‘yan. Inuman, kwentuhan, tambay,kumpleto. Wala talagang malisya kahit kailan.

Hanggang isang gabi, may birthday sa kanto. May videoke. May pulutan. At syempre, may tagay ng Tanduay. Alam mo na, yung tipong pag tumama, biglang lumalakas ang loob mo at gumaganda ang paningin mo sa mundo.

Habang umiikot ang ba*o, napansin ko na iba yung tingin ni Jay sa akin.

Akala ko lasing lang.

Pero nung medyo tinamaan na rin ako, sabi niya bigla:

“Pre… alam mo ba, gumagwapo ka tuwing umiinom ka?”

Napahinto ako sa pagtagay.

“Ha? Ano ‘yon?”

“Hindi ko ma-explain eh. Basta pag may tama ka, parang nag-iiba aura mo. Parang model ng Tanduay calendar. Yung tipong naka-white polo, naka-slow motion sa beach.”

Mga pare, muntik ko nang mabuga yung iniinom ko.

Simula noon, tuwing may inuman, iba na ang energy niya. Mas malambing. Mas attentive. Ako naman, akala ko trip lang. Hanggang sa isang gabi, inamin niya.

“Pre… parang na-fall ako sa’yo.”

Tahimik ako ng mga limang segundo.

Hindi dahil kinilig ako.

Kundi dahil nag-loading utak ko.

“Hindi ka ba tomboy?” tanong ko, seryoso.

“Ewan ko nga eh! Parang na-reset ako dahil sa’yo!”

Reset?!

Parang cellphone lang?!

Simula nung confession na ‘yon, napansin ko may mga pagbabago. Unti-unting humahaba buhok niya. Yung dating faded na gupit, naging layered. Yung dating puro jersey, may mga fitted shirts na. Minsan may pabango na rin. Isang beses, muntik na akong mahimatay — naka-skinny jeans.

Sabi ng tropa, “Pre, ikaw may kasalanan. Binago mo sexual orientation.”

Sabi ko, “Hoy, hindi ako software update!”

Pero kahit anong effort niya, tropa lang talaga tingin ko sa kanya. At aaminin ko,kahit medyo naging feminine siya, may something pa rin na hindi ko ma-take seriously. Ewan ko ba, si

Binili ng aking asawa ang isang apartment para sa kanyang kalaguyo, at iyon ay nasa mismong ilalim lang ng amin. Apat na taon silang nagsama roon nang hindi ko nalalaman… hanggang isang araw…
Isang hapon, habang nagdidilig ako ng mga halaman sa balkonahe, bigla kong nakita ang aking asawa na umaakyat mula sa ibabang palapag. Lumabas siya mula sa isang hindi pamilyar na apartment, na para bang sa sarili niyang bahay. Nagulat ako, pero inisip ko na baka bumisita lamang siya sa isang kaibigan o ka*osyo.
Makalipas ang ilang araw, sa parehong oras, muli ko siyang nakita na lumabas mula roon. Ngayon ay may dala siyang supot ng pagkain, at ang kanyang mukha ay puno ng lambing at saya—mga ekspresyong matagal ko nang hindi nakita mula sa kanya. Sa loob ko ay nagsimulang tumubo ang isang masakit na hinala.
Nagpasya akong mag-imbestiga. Nag-atubili ang guwardiya ng gusali, pero sa huli ay bumulong:
— “Madalas pong pumunta ang asawa ninyo sa 904… doon nakatira ang isang dalaga na umuupa na roon sa matagal na panahon.”
Parang gumuho ang mundo ko. Ang 904 ay nasa mismong ilalim ng aking palapag! Malakas ang tibok ng puso ko, parang babasagin ang dibdib ko. Posible bang sa loob ng apat na taon, may isa pang buhay ang aking asawa kasama ang ibang babae, sa mismong ilalim ng aking mga paa, habang ako ay nabubuhay nang inosente, walang kamalay-malay?
Kinagabihan, gamit ang palusot na mag-abot ng “maling” package, pinindot ko ang doorbell ng 904. Isang magandang dalaga ang nagbukas ng pinto, halatang nagulat nang makita ako. At sa likod niya… ang aking asawa, nakaupo sa sofa, at ang kanyang mga paboritong tsinelas ay maayos na nakalagay sa sahig.
Sa sandaling iyon, gumuho ang mundo ko. Tumayo siya nang kinakabahan, nauutal:
— “Mahal… ipapaliwanag ko…”
Tinitigan ko siya sa mga mata, nanginginig ngunit puno ng galit:
— “Ipapaliwanag ang ano? Apat na taon kang nanirahan dito, sa mismong ilalim ng bubong na ito! Ako ba’y tunay mong asawa… o anino lamang na nagtatakip sa iyong pagtataksil?

IPINAGKALAT NA ALING MARY NA MUKHANG PAGKAIN DAW NG A*O ANG IPINAKAIN NAMIN SA KANYA EH UBOS AT SIMOT NAMAN ANG PLATO NYA

Si Aling Mary na kapitbahay naming may built-in birthday calendar. As in, mas kabisado pa niya birthday ng pamilya namin kaysa sa amin mismo. Hindi mo na kailangan mag-post sa Facebook, hindi mo na kailangan magpaalala,siya mismo ang reminder app.

“Uy, birthday ng bunso niyo sa Sabado ah!”
“O, malapit na anniversary niyo ha!”
“Kailan nga ulit birthday ng mama mo? Parang next week na!”

Noon akala ko sweet lang siya. Yun pala, may advanced reservation system siya sa handaan.

Tuwing may celebration sa bahay, kahit simpleng pansit at spaghetti lang, bigla na lang may kakatok.

Tok tok tok.

Pagbukas mo ng pinto, andun siya naka-ngiti, kunwari napadaan lang.

“Ay may handa pala? Naku, nahiya naman ako… andito na rin lang ako.”

Hindi pa nga kami nagyayaya, nakaupo na. May plato na. May softdrinks na. Tapos may take-home pang nakabalot sa tissue.

Minsan nga private lang talaga dapat ang celebration. Immediate family lang. Tahimik lang. Pero ewan ko ba kung may radar si Aling Mary sa amoy ng handa. Kahit hindi kami nag-iingay, bigla siyang susulpot.

At syempre, dahil mababait kaming tao (at ayaw ng issue), pinapakain namin.

Isang birthday ng tatay ko, talagang simple lang. Spaghetti, fried chicken, lumpia, cake. Wala ngang tarp. Wala ngang videoke. Pero somehow, present na present si Aling Mary.

Kumain siya.

At hindi lang basta kumain.

UBOS. SIMOT. As in pati sarsa ng spaghetti, halos himurin ang plato. Yung lumpia, naka-tatlong balik. Yung manok, buti na lang may natira sa amin.

Pagkatapos kumain, sabi pa niya, “Ay salamat ha, nakakabusog.”

Akala ko okay na.

Pero kinabukasan, may chismis na umikot sa barangay.

Alam niyo kung ano?

“Mukhang pagkain ng a*o daw ang pinakain sa kanya.”

Nung narinig ko yun, muntik na akong malaglag sa upuan. Sabi ko, “Ha? Eh kung pagkain ng a*o yun, bakit mukhang gusto niya maging pet namin kahapon?”

Yung na

Bilang isang simpleng construction worker sa lungsod, tinanggap ko ang alok na pakasalan ang anak ng aking amo—isang 45 anyos na babaeng tinataguriang “matandang dalaga” dahil sa timbang niyang 140 kilo... Noong gabi ng aming kasal, itinaas ko ang kumot at napatigil ako sa gulat...
Dumating ako sa Mexico City sa edad na 18 para magtrabaho bilang construction worker. Galing ako sa isang maliit at mahirap na bayan malapit sa Oaxaca, kung saan ang pagtatanim ng mais sa buong taon ay hindi sapat para mabuhay nang matiwasay. Wala akong pinag-aralan o propesyon. Ang tanging puhunan ko ay lakas, kabataan, at mga kamay na puno ng kalyo.
Dalawang taon akong nanirahan sa isang tagping kuwarto sa Iztapalapa, kumakain ng mumurahing taco at nakikipagsiksikan sa tulugan kasama ang ibang construction workers. Ang tanging pangarap ko ay magkaroon balang araw ng sariling bahay—isang disenteng tirahan.
At doon dumating ang “pagkakataong baguhin ang aking tadhana” sa paraang hindi ko inaasahan.
Ang amo ko na si Don Esteban Morales, na may-ari ng malalaking proyekto sa Guadalajara, ay ipinatawag ako isang araw sa kanyang opisina. Matagal niya akong tinitigan bago nagsalita nang tapat:
— Pakasalan mo ang anak ko. Ibibigay ko sa iyo ang pamamahala ng mga apartment ko sa Zapopan, isang maliit na bahay, at isang sasakyan.
Naramdaman kong tila huminto ang mundo.
Ang kanyang anak na si Isabella Morales ay 45 anyos na. May timbang siyang 140 kilo. Sa Guadalajara, kilala siya ng lahat bilang “ang matandang dalaga.” Saanman siya magpunta, may mga bulungan at tawanan sa kanyang likuran.
Nanigas ako sa kinatatayuan ko.
Ngunit malinaw ang naging pahayag ni Don Esteban:
— Kung papakasalan mo siya, magbabago ang buhay mo. Kung hindi, mananatili kang construction worker habambuhay.
Pinag-isipan ko ito nang eksaktong isang gabi.
At tinanggap ko.
Dahil sa sandaling iyon, naniwala ako... na wala na akong mawawala pa.
Naging simple lang ang kasal sa isang maliit na simbahan sa Zapopan. Walang dumalo mula

AYAW SA AKIN NG MGA ANAK NG NILILIGAWAN KONG SINGLE MOM PERO NANG BILHAN KO SILA NG MIK MIK AY TUWANG TUWA SILA PERO ANG NANAY NAMAN NILA ANG G4LIT DAHIL NAKALIMUTAN KONG IBILHAN SYA NG REGALO

KUYA ED AKO PO SI ACE.

EWAN ko ba pero mahilig talaga ako sa single mom kahit na binata pa ako hanggang ngayon.

May naligawan kasi ako noon. Maganda talaga sya at nararamdaman kong may pag asa ako sa kanya.

Ipinapakita ko kasi ang sinseridad ko sa kanya sa pamamaraang panliligaw na alam ko.

Ika nga, sarili kong diskarte. Ang ka*o, kada mag-uusap na kami ni Elina ay sya namang pag iingay ng dalawa nyang anak.

Kumbaga, kapag mag uusap na kami ay sinasadya na ng dalawang bata na hindi ako makaporma.

Kaya kinausap ko sila ng masinsinan, pero wa-epek.

"Ace pang!t!"

Sabi nila sa akin. Nakakainis hindi ba kuya Ed? Pero ayos lang, kumalma pa rin ako. Tama ang sinabi ng ina nila na "HINDI MO KAYA ANG KAKULITAN NG DALAWANG YAN"

Nag isip ako ng paraan at gumana naman ang utak ko kahit na papaano. Bumili ako ng sampung dosenang Mik mik.

Alam kong paborito ng mga bata ang ganoong pagkain at kapag nagpapak na sila, tatahimik na sila at makakadiskarte na ako.

Ganon na nga ang ginawa ko kinagabihan. Gaya ng inaasahan ko ay tuwang tuwa ang dalawang anak ni Elina.

Ang ka*o, sya naman ang nakabusangot kasi nakalimutan kong ibilhan sya ng regalo for the first time.

Pero pinapa*ok pa rin nya ako. Pag upo namin sa sofa, nakiramdam muna ako. Tahimik na nga ang mga bata ang ka*o, sisimulan kona sana ang magsalita ng biglang lumapit ang mga anak ni Elina at inabutan ng isang Mik-Mik ang nanay nila.

Inabot naman nya iyon at inumpisahang lagyan ng straw para papakin. Hayun, napunta sa masarap na lasa ng mik-mik ang usapan.

Mas lalong hindi ko na sya makausap kasi kada nauubos, inaabutan sya ng mga bata.

"Anak ng Mik-mik naman oh!" hanggang sa nakikain na din ako. Ano sila, sinuswerte.

Kada gabi kapag daw dadalaw ako ay may mik-mik akong dala sabi ng mga bata kaya hayun, hindi na ako

MADAMING PASAHERO NI KUYA SA JEEP ANG NAGGALIT SA AKIN DAHIL AKO LANG ANG NILIBRE NI KUYA SA PAMASAHE

Alam mo, may nangyari kahapon sa jeep na hindi ko malilimutan. So nag-commute ako papuntang school, tapos may jeep na medyo siksikan. Umupo ako, ready na magbayad ng pamasahe, pero biglang sinabi ni kuya driver, “Hoy, estudyante ka, libre sa’yo.”

Ako? Grabe, natuwa! Parang nanalo sa lottery! Tuwa level: 1000. Hindi ako makapaniwala, libre na ako, at sabi ni kuya, “Maganda ka rin eh, kaya libre ka.” Ako, aba, syempre, tuwang-tuwa at hindi mapakali sa feeling ng free ride.

Pero teka… may tatlong babae sa jeep na nagulat sa eksena. Dalawa ay nanay, at yung isa parang teacher na tumatanda na pero wala pa ring jowa,alam mo yung type na parang seryoso lagi pero may pagka-cute. Tinitigan nila ako. At alam mo yung nakakatawa? May halong anger at inggit sa mga mata nila. Parang ako yung may personal na cheat code sa buhay, at sila lahat ay natamaan ng unfairness.

Saka may eksena pa: may kausap si kuya driver na baka e-libra rin daw yung tatlong babae. Sabi ni kuya, “Ay naku, baka ma-lugi na ako.” Kaya sila, tinitigan na lang ako ng mas matindi, parang sinasabi ng mata nila: “Bakit siya lang?”

Ako? Alam mo yung ginawa ko? Dinedma ko lang. Oo, grabe, medyo awkward at nakakatawa, pero sa totoo lang, libre naman ako. Libre. Walang bayad. Libre! Kaya kahit tinitigan ako ng tatlong babae ng may halo ng galit at inggit, okay lang. Parang nanalo ako sa isang weird jackpot sa jeep.

Saka yung pakiramdam, sobra! Parang si kuya driver, feeling niya generous, ako, feeling ko nasa winning streak. Ang weird lang, naisip ko, baka sa susunod may mga nanay at teacher na magtatago sa likod ng galit at inggit nila para lang makasabay sa free ride,pero for now, ako lang ang lucky student.

At yun ang storya ko sa araw na libre ako sa jeep, tuwang-tuwa at medyo awkward, pero hey, minsan sa buhay, kailangan mo lang tanggapin ang small victories, kahit pa may mga nakatitig ng

ANG TAMAD NG BOYFRIEND KO SA PAGLALABA, KAYA GINAWA KO SIYANG TREASURE HUNTER SA SARILI NIYANG ALKANSYA......

Hello Ambenture. Just call me Kara, isang Office Personnel sa Ortigas.

May live-in boyfriend ako, si Ronron, isang Manager sa Max's Restaurant.
Mabait siya at responsible. Good provider bilang boyfriend.
Pagdating sa bills, 70/30 kami.
70% sa kanya 30% sakin.

Pero pagdating sa gawaing bahay? Parang may built-in allergy siya lalo na sa paglalaba. Ang tamad niya sobra.

Pareho kaming may trabaho. Pareho kaming pagod pag-uwi. Pero pag Sabado at Sunday na, kung kailan bundok na ang labada, bigla siyang magkakaroon ng

“sumasakit likod ko,”
“may important rank game ako sa ML,”
o kaya “may urgent na pinag-uusapan sa GC ng work.”

Ang ending ako lagi ang nauuwi sa washing machine.
Isang Sabado nun, nakaupo ako sa sahig habang nagsosort ng mga medyas niya na magkakaibang kulay.
Sa totoo lang, napuno na ako.

Pag gawaing bahay, laging may iniindang sakit.
Sa sobrang tamad niya maglaba, napilitan akong gumawa ng paraan.

May alkansya siya na malaking plastik na parang water jug. Yung may maliit na butas sa taas para hulugan ng papel na pera?
Proud na proud siya doon kasi pupunuin niya pambili ng bagong laptop niya.

Ang hindi niya alam… medyo malaki ang butas nun.
At kasya ang dalawang daliri ko.

Dun ko na naisipan ang balak ko.
Tuwing gabi na tulog siya, dahan-dahan kong sinusungkit ang ilang papel na pera sa alkansya niya.
Minsan 300, minsan 500.
Hindi ko inuubos. Saktong kuha lang para hindi halata agad.

Tapos hinahati ko sa tig-100 at tig-200.

Nilalagay ko sa bulsa ng shorts ko. Sa pajama. Sa office slacks ko. Kahit sa hoodie minsan.

Yung first attempt ko sa kanya.
Nagkataon na siya ang naglaba kasi “wala naman daw siyang ginagawa.”
Narinig ko siya sa CR habang nagche-check ng bulsa.
Sumigaw siya agad.

“Babe! May 200 dito!”

Kunwari nagulat ako. “Ha? Saan galing?”

Tawa siya. Yung feeling niya naka-jackpot siya sa universe.
Tawang tawa ako s