Leefstijlcentrum Babette

Vier avonden op rij weg, en daarvoor een druk weekend. En toen was mijn batterijtje gewoon leeg.

Om kwart voor één stopte ik met werken. Midden op de dag, met een agenda die nog niet af was.

De rest van die dag heb ik gelezen en comfort food gemaakt. Niks bewezen, niks ingehaald, niks opgeruimd.

En ik voelde me er niet schuldig onder. Dat is nieuw.

Want vroeger had ik dat anders opgelost. Dan had ik mezelf er nog een middag doorheen gesleept, en 's avonds met een bakje op de bank gezeten omdat mijn lijf alsnog iets kwam halen.

Dat is precies de bocht die ik zo vaak uitleg. Je kunt de rekening vooraf betalen of achteraf. Vooraf heet rust nemen. Achteraf heet moe, chagrijnig, en nog een keer naar de kast.

De kunst zit niet in het harder volhouden. Die zit in het eerder opmerken dat je leeg bent.

En nee, dat lukt mij ook niet altijd. Maar deze week dus wel.

Hoe gaat dat bij jou? Merk je het op tijd, of pas als het te laat is? Laat het me weten hieronder.

Dat avondmoment op de bank gaat bijna nooit over honger.

Het huis is stil, de dag is klaar, en toch loop je weer naar de kast. Terwijl je eigenlijk geen honger hebt.

Je brein heeft geleerd dat eten de onrust wegneemt. Even wel, en daarna komt die onrust gewoon terug. Dat ligt niet aan een gebrek aan wilskracht. Er zit een laag onder.

En juist de strengheid voor jezelf houdt het in stand. Van vechten word je doodmoe. Word je milder, dan hoeft die hele zak niet meer leeg en is een bakje genoeg.

Wat ik keer op keer zie: zodra het oordeel eraf gaat, wordt het rustiger vanzelf. Niet omdat je beter je best doet, maar omdat er niets meer te winnen of te verliezen valt.

De rust zit niet in de regel. De rust zit in de mildheid.

In de nieuwe aflevering ga ik verder in op die laag eronder, en op wat je er wel mee kunt.

Beluister aflevering 6 op Spotify. De link staat in mijn bio, en hier voor wie hem direct wil openen:

https://open.spotify.com/episode/0UNGOHTFqWhMn7SGLwRB5Z

Reageer met JA als je gaat luisteren.

Je hoeft niet strenger te worden.

Zo denken de meeste vrouwen erover als het afvallen in de overgang niet lukt. Nog een keer harder duwen, nog een keer minder eten, nog een keer meer bewegen.

Maar je lijf vraagt in deze fase niet om meer discipline. Het vraagt om minder druk.

Dat is precies waar het vaak misgaat. Je doet al zoveel goed, en toch blijft de weegschaal stilstaan of komt er stiekem toch weer wat bij. Niet omdat je het verkeerd doet, maar omdat je lijf in de overgang anders reageert dan vroeger.

Minder strijd werkt dan beter dan nog harder je best doen. Dat is geen excuus om niks te doen, het is een andere route naar hetzelfde doel.

Herken jij dat gevoel dat je al zoveel hebt geprobeerd en het toch niet lukt?

Een vrouw zei laatst tegen me: ik was een TGV, ik wil nu een boemeltrein zijn.

Daar moest ik even om lachen, en daarna bleef het hangen. Want in één beeld zegt ze precies wat ik zo vaak probeer uit te leggen.

Een TGV stopt niet. Die raast van A naar B, op tijd, zonder haperen. Dat was zij jarenlang. Alles af, iedereen geholpen, overal op tijd.

Een boemeltrein stopt bij elk station. Hij komt er ook, alleen iets later en met een stuk meer uitzicht.

Bij haar liet de hormoonanalyse een hoog cortisol zien. Dat is geen toeval. Jarenlang op volle snelheid betekent jarenlang je stresssysteem aan laten staan. En dat voel je uiteindelijk overal: in je slaap, in je gewicht, in je stemming.

Wat zij nu doet is niet minder willen. Ze pakt bewust rustpauzes, juist omdat ze weet dat ze anders weer in die stand schiet.

En hier zit het stuk dat vrouwen vaak verrast: zo'n hoog cortisol zakt niet door harder je best te doen. Dat zakt door minder. Door vaker even zitten en niets doen, en dat langzaam uitbreiden.

Niet mauwen maar poetsen is mijn stijl, maar bij een lijf dat al maanden aanstaat is poetsen juist stilzitten.

Welke trein ben jij op dit moment? Laat het me weten hieronder.

Een chocoladepudding als ontbijt? Ja, en toch zit hij vol eiwit en vezels. Deze pudding zet je de avond ervoor klaar in de blender, zodat hij s nachts lekker dik wordt. Geen suiker nodig, de banaan en aardbeien geven alle zoetheid.

Wist je dat het geheim in de chiazaadjes zit? Die nemen tot wel tien keer hun eigen gewicht aan vocht op. Daardoor wordt dit mengsel vanzelf dik en romig, zonder yoghurt of kwark, een mooi natuurlijk trucje voor een volledig plantaardig ontbijt.

Precies wat je nodig hebt als je bezig bent met afvallen in de overgang. Want dat draait niet om schrappen, maar om slim kiezen. Een ontbijt als dit houdt je bloedsuiker stabiel en geeft je energie voor de hele ochtend, zonder dat overgangsklachten je dag verpesten.

Wil je meer van dit soort ontbijtjes? Reageer dan met het woord ONTBIJT, dan stuur ik je gratis drie recepten toe die je lang vol houden.

Herken jij dat gevoel dat je denkt dat gezond eten saai moet zijn, terwijl een ontbijt als dit gewoon als een toetje smaakt?

Vorige week stond ik 's avonds te snaaien na een te lange dag. Pepernoten en kaas, staand bij het aanrecht.

Deze week gebeurde er iets anders.

Maandagavond stond er een webinar in mijn agenda. Interessant, iets waar ik echt zin in had. Maar ik was moe. Niet een beetje moe, gewoon op.

Vroeger had ik dat webinar gekeken. Met een bakje erbij, half opgelet, en daarna alsnog ontevreden naar bed.

Nu heb ik het laten gaan. Om half negen lag ik boven met mijn boekje.

En het bijzondere is wat dat deed. Het voelde niet als opgeven, niet als iets missen, niet als lui. Het voelde als precies doen wat ik hier wekelijks tegen vrouwen zeg.

Want dat is het eigenlijke punt. Rust nemen gaat zelden over tijd. Het gaat over de toestemming die je jezelf geeft op het moment dat je lijf iets aangeeft.

Vorige week kostte mijn volle dag me een avond snaaien. Deze week kostte hij me een webinar. Van die tweede heb ik veel minder last gehad.

Wat laat jij als eerste vallen als je moe bent? Laat het me weten hieronder.

De een zegt dit, de ander zegt dat. Maar wat is nu goed?

Laat de koolhydraten staan. Nee, juist niet. Ontbijten is heilig. Nee, sla het over. Krachttraining. Nee, juist rustig aan.

Je wordt er een beetje gek van. Chaos in je hoofd.

En dat is logisch. Want wat voor een ander werkt, hoeft voor jou niet te werken. Zeker in de overgang reageert ieder lijf anders. Twee vrouwen van dezelfde leeftijd, dezelfde klachten, en toch heeft de een iets heel anders nodig dan de ander.

Het vervelende is dat elke nieuwe regel je een beetje verder weghaalt van je eigen gevoel. Hoe meer je van buitenaf volgt, hoe minder je nog merkt wat jouw lijf zelf aangeeft.

Het antwoord ligt dus niet in de volgende regel of het volgende dieet, maar in teruggaan naar je eigen lijf. Niet vullen, maar voeden. En vertrouwen op wat jij voelt dat jou goed doet.

Want het echte houvast zit niet buiten je, maar vanbinnen.

In de nieuwe aflevering vertel ik hoe je dat weer bij jezelf terugvindt, zonder dat het vaag wordt.

Beluister aflevering 5 op Spotify. De link staat in mijn bio, en hier voor wie hem direct wil openen:

https://open.spotify.com/episode/2MBfWF4YcitOXdBlLqjLgA

Reageer met JA als je gaat luisteren.

Een detoxkuur zul je bij mij niet vinden.

Dat is geen toeval en geen vergeetachtigheid. Dat is een keuze.

Kijk naar wie er meestal aan begint. Een vrouw die al moe is, die slecht slaapt, die al maanden aanstaat en die het gevoel heeft dat ze iets drastisch moet doen. En dan komt er een kuur van tien dagen bovenop, met regels, met sapjes, met dingen die niet mogen.

Dat is precies wat zo'n lijf níét nodig heeft.

Want streng eten is voor je lichaam een stressor. Het verhoogt je cortisol, net als te weinig slaap en te veel op je bordje. Bij een systeem dat al onder druk staat gooi je er dus iets bovenop, in plaats van dat je iets wegneemt.

En dan is er nog wat anders. Na tien dagen stopt zo'n kuur. Wat komt daarna? Meestal precies het oude patroon, plus het gevoel dat je het weer niet hebt volgehouden.

Je lever en je nieren ontgiften trouwens de hele dag door, uit zichzelf. Wat ze daarvoor nodig hebben is geen kuur maar de basis: genoeg eiwit, genoeg vezels, genoeg vocht, genoeg slaap. Elke dag een beetje, in plaats van tien dagen streng.

Dus nee, geen detox hier. Wel de saaie dingen die wel werken.

Ben jij weleens aan zoiets begonnen? En wat gebeurde er daarna? Laat het me weten hieronder.

Half vier. Ogen open. En dan blijf je liggen.

Dit hoor ik zo vaak dat het bijna een vast tijdstip is geworden. Vrouwen die altijd prima sliepen en nu elke nacht rond hetzelfde uur wakker worden.

Wakker worden op zich is niet gek. Ook goede slapers worden een paar keer per nacht wakker, meestal zo kort dat ze het de volgende ochtend niet eens weten.

Maar dat tijdvak tussen drie en vijf is anders.

Daar begint je cortisol alweer te stijgen. Dat hoort zo, want het bereidt je voor op de ochtend. Alleen komt die stijging bij de een eerder en sterker dan bij de ander, zeker als je dagen te vol zijn.

En tegelijk wordt je rem zwakker. Progesteron is je rustbrenger en houdt je brein 's nachts kalm. In de perimenopauze daalt dat hormoon als eerste, vaak jaren voordat je cyclus verandert.

Minder rem en meer gas, precies in dat ene tijdvak. Daarom word je dan niet even wakker maar helemaal wakker. Hoofd aan, lijstjes, malen.

Wat ik altijd meegeef: kijk niet op de klok. Zodra je ziet hoe laat het is, gaat je hoofd rekenen. Nog drie uur, nog twee uur. Dat sommetje is een extra prikkel, en daar word je alleen maar verder wakker van.

Wat mij betreft verandert dit de hele vraag. Niet: wat is er mis met mijn slaap. Maar: wat vraagt mijn lijf overdag, waardoor het 's nachts niet zakt.

Word jij ook wakker en blijf je dan liggen? Laat het me weten hieronder.