Balance Praktijk Ilona

Afvallen lijkt eigenlijk best veel op stoppen met roken.

Je kunt besluiten dat je iets anders gaat doen.
Je kunt je gedrag veranderen.
Maar daarmee is je oude gewoonte nog niet meteen uit je hoofd.

Je hoofd houdt van bekend.
Want bekend voelt veilig.

Toen ik stopte met roken, stak ik geen sigaret meer op. Maar dat betekende niet dat de behoefte meteen weg was.

Na het eten.
Bij een wijntje.
Op een terrasje.

Mijn hoofd kende die momenten mét sigaret.

Het heeft bij mij zeker 2 tot 3 jaar geduurd voordat ik merkte: hé… ik denk er eigenlijk helemaal niet meer aan.

En volgens mij werkt veranderen van je leefstijl precies zo.

De eerste kilo’s kunnen er relatief makkelijk afgaan. Je bent gemotiveerd, je verandert je voeding, gaat meer bewegen en ziet resultaat.

Maar daarna komt misschien wel het belangrijkste stuk.

Niet nog strenger zijn naar jezelf.
Maar zorgen dat je nieuwe gedrag je normaal wordt.

Dat je niet meer steeds hoeft te bedenken of je gaat sporten.
Dat anders eten niet meer voelt als ‘op dieet zijn’.
Dat een mindere dag niet betekent dat je alles laat varen.
Dat je niet steeds terugvalt naar wat je jarenlang gewend was.

Misschien bereik je je streefgewicht. Misschien wil je nog verder. Maar onderschat vooral die periode daarna niet.

Een jaar stabiel blijven kan óók enorme vooruitgang zijn.

Omdat je in dat jaar niet alleen je gewicht probeert vast te houden. Je bent bezig je nieuwe gewoontes zo vaak te herhalen dat ze steeds meer van jou worden.

Tot je hoofd niet meer voortdurend terug wil naar vroeger.

Net zoals ik nu niet meer na het eten denk: lekker, een sigaretje.

Dat hoofdstuk is gewoon klaar.

Welke gewoonte heb jij ooit veranderd? En hoe lang duurde het voordat je merkte: ik hoef hier eigenlijk niet meer over na te denken?

Persoonlijke groei zit voor mij niet alleen in je hoofd.

Je kunt heel veel lezen, begrijpen, analyseren en praten over waarom je doet wat je doet. Maar ik geloof dat je sneller verder komt wanneer je ook je lichaam meeneemt in die groei.

Want je lichaam vertelt je ontzettend veel.

Hoe reageert het als je over je grens gaat?
Waar houd je spanning vast?
Wanneer trek je jezelf terug?
Wat gebeurt er als je ruimte inneemt?
Kun je voelen wat je nodig hebt, in plaats van het alleen te bedenken?

En je lichaam meenemen betekent voor mij óók goed ervoor zorgen. Bewegen. Sterker worden. Goed eten. Herstellen. Maar ook ontdekken wat je lijf kan en leren herkennen wat het je vertelt.

Daarom ben ik zo gek op dynamische oefeningen.

Niet alleen praten over grenzen, maar ze letterlijk ervaren.
Niet alleen bedenken hoe het voelt om ruimte in te nemen, maar het dóén.
Niet alleen zeggen dat je meer op jezelf wilt vertrouwen, maar voelen wat er gebeurt wanneer je op je eigen lichaam leert vertrouwen.

Ik gebruik dit in mijn trajecten, in mijn lifestyle coaching en tijdens de Breakfast Club.

Want persoonlijke groei hoeft niet alleen iets te zijn wat je begrijpt.

Je mag het ook ervaren. Voelen. En leven. Liefs iloon 🧡

Mijn lichaam werd mijn prioriteit. Niet direct uit keuze, maar eerst door de gevolgen.

In 2012 kreeg ik de diagnose Bechterew. Reuma.

Vanaf dat moment ging ik anders naar mijn lichaam kijken. Ik ging trainen. Alleen wist ik toen nog niet zo goed hóé. Ik trainde te veel, at niet goed genoeg en dacht vooral dat harder werken de oplossing was.

In 2016 kreeg ik opnieuw heel veel pijn.
In 2019 kon ik er niet meer omheen.

Achteraf weet ik: ik moest niet nóg harder werken aan mijn lichaam. Ik moest eerst herstellen. Rust. Ontspanning. Mijn zenuwstelsel tot rust laten komen. Weer leren voelen in plaats van steeds maar doorgaan.

En nu, in 2026, voelt het alsof ik aan het laatste stukje mag beginnen: mijn lichaam fit, mooi en sterk maken. Niet door ertegen te vechten, maar door ermee samen te werken.

Ik ben eigenlijk ontzettend dankbaar voor de weg die ik heb afgelegd. Als ik kijk naar wat mijn lichaam allemaal weer kan en wat ik heb kunnen herstellen, vind ik dat best bijzonder.

En misschien is dát wel het grootste verschil met vroeger:
ik luister.

Wat heeft mijn lichaam nodig?
Waar heeft het behoefte aan?
Waar wordt het blij van?
En wat voelt juist niet goed?

Je lichaam is eigenlijk een prachtig kompas. Alleen denk ik dat we veel te vaak hebben geleerd om dat kompas te negeren. Ons hoofd zegt doorgaan, terwijl ons lichaam allang iets anders vertelt. We gaan over grenzen heen totdat het lichaam uiteindelijk harder moet gaan praten.

Dus waar ligt jouw prioriteit?

Wanneer begon jouw lichaam aan te geven dat het anders moest? Welke klachten kon je niet meer negeren? En wat was uiteindelijk jouw druppel?

Misschien vertelt je lichaam je al veel langer iets dan je denkt. Liefs Iloon 🩷

Ik ga het doen. Een jaar geen alcohol.

Ik loop er al een tijdje mee rond. Ik wil echt een andere lifestyle. Sterker worden, beter voor mezelf zorgen en ja… die buik mag er ook gewoon af 😅

En als ik dat wil, zal ik ook keuzes moeten maken.

Alcohol vind ik eigenlijk al heel lang een beetje gedoe. Ik drink niet eens zoveel, maar ik merk steeds vaker dat ik mezelf afvraag: wil ík dit eigenlijk? Of drink ik omdat het gezellig is? Omdat je anders zo ongezellig bent?

Zaterdag heb ik nog een wijnmiddag met vriendinnen. Ik had al gezegd: ik drink maar drie glazen, want bij zo’n middag wil ik nog weleens verder gaan dan gepland. En vervolgens heb ik daar veel meer last van dan dat het me oplevert.

En juist die afspraak van “maximaal drie” zette me aan het denken.

Want waarom ben ik hier eigenlijk steeds mee aan het onderhandelen?

Ik drink inmiddels oprecht liever water of een ander lekker drankje. Ik heb alcohol niet nodig. En toch hoort dat wijntje blijkbaar nog steeds bij gezellig.

Dus zaterdag wordt mijn laatste.

Daarna ga ik niet minderen of alleen bij speciale gelegenheden drinken.

Ik ga gewoon een jaar alcoholvrij.

Ben eigenlijk heel benieuwd wat het me gaat brengen. Qua energie, sporten, lijf, slaap… maar misschien vooral in m’n hoofd.

Wie is hier nog meer alcoholvrij? En wat drink jij als de rest aan de wijn zit? 😄 Liefs Iloon 🩷

Je kent ’m wel.
Die 16.00-uursdip.

Je hebt gewerkt, van alles geregeld, voor iedereen gezorgd en ineens is de batterij leeg. Koffie erbij. Iets zoets. En door.

En ja: soms bén je gewoon moe omdat je veel doet.

Maar wat ik steeds interessanter ben gaan vinden, is dat we bij vermoeidheid vaak alleen kijken naar drukte, stress en slaap. Terwijl wat je overdag eet óók meespeelt.

Als je bijvoorbeeld weinig eet, lang tussen maaltijden laat zitten of vooral snelle koolhydraten eet zonder voldoende eiwitten, vetten en vezels, kan je energie gedurende de dag behoorlijk schommelen. En zo’n dip kan dan extra hard binnenkomen.

Dus nee, ik ga een moeder met een volle agenda niet vertellen dat ze gewoon wat meer moet ontspannen. 😅

Ik wil óók weten:
Hoe ziet je ontbijt eruit? Eet je voldoende? Krijg je eiwitten binnen? Hoe lang zit er tussen je maaltijden? En waar grijp je naar als je moe wordt?

Want voor mij horen die twee inmiddels bij elkaar.

Niet alleen kijken naar wat er in je hoofd en je agenda gebeurt.
Maar óók naar wat je lichaam nodig heeft om die dag überhaupt te kunnen dragen.

Dat is precies waarom voeding een steeds groter onderdeel wordt van mijn begeleiding.

Je sport wel veel avonden… heb je dan nog tijd voor iets anders?”

Die vraag krijg ik best vaak. Of in ieder geval de verbaasde versie ervan. 😂

Maar ik zie sporten dus helemaal niet als: daar gaat mijn avond.

Een dag heeft 24 uur.
Mijn training duurt meestal een uurtje.
Nou vooruit… half uurtje douchen erbij. 😜

En daarna is mijn avond niet ineens verdwenen.

Ik denk dat we bij sporten heel snel denken in dagdelen.
Ik moet vanavond sporten.
Alsof je daarmee automatisch je hele avond hebt weggegeven.

Terwijl ik denk: ik ga vandaag één uur sporten.

En dat uurtje levert me ook nog eens iets op. Ik word sterker, voel me fitter, krijg er energie van en het is inmiddels gewoon een onderdeel van mijn week waar ik graag tijd voor máák.

Dus ja. Ik sport best vaak.

En ik heb óók nog tijd voor mijn werk, gezin, paard, vrienden, bankhangen en andere dingen.

Mijn avond gaat niet poef.
Er zit gewoon een sportuurtje in. 😉

Ik ben niet zo goed in niks doen.

Het is vrijdag 16:05. Eiwit latte erbij. Laptop nog open. Schrift ernaast.
En ik zeg tegen mezelf: zo. Nu ga ik op de bank. 😂

Deze week zat mijn hoofd weer vol ideeën. Bouwen, schrijven, dingen uitwerken… en eerlijk: daar krijg ik óók energie van.

Dus mezelf op 1 zetten betekent voor mij niet automatisch minder doen.

Het betekent steeds beter leren voelen:
ben ik hiermee bezig omdat ik het leuk vind?
Of omdat ik vind dat het nog moet?

En voor vandaag is het antwoord inmiddels:
laptop dicht, eiwit latte mee en bank.

Tenminste… dat is het plan. 🤣

Herstelshake ná het sporten… of ervoor? 👀

Ik nam mijn Rebuild eigenlijk altijd na het sporten. Want ja: herstelshake → dus ná je training. Logisch.

Totdat ik ’s avonds ging trainen.

Ik kwam thuis, nam netjes mijn Rebuild… en vervolgens lag ik in bed met het gevoel dat ik nog wel een ronde kon gaan. 😂 Mega veel energie en slapen? Ho maar.

En toen dacht ik: dit werkt dus niet voor mij.

Maar ik wilde die extra eiwitten rondom mijn krachttraining wél blijven gebruiken. Dus ben ik gaan uitzoeken: moet zo’n herstelshake eigenlijk per se ná je training?

En nee.

Voor spieropbouw en herstel is die totale hoeveelheid eiwit over je dag veel belangrijker dan dat ene zogenaamde magische halfuurtje na je training.

Neem je ongeveer 1–2 uur vóór je training een eiwitrijke shake, dan worden die eiwitten en aminozuren tijdens en na je training nog steeds verteerd en opgenomen. Je lichaam heeft dus ook rondom je training bouwstoffen beschikbaar voor spierherstel.

Dat vond ik dus interessant.

Want nu kan ik op dagen dat ik ’s avonds train mijn Rebuild vóór mijn training nemen. Ik krijg mijn extra eiwitten binnen, train daarna en hoef niet laat op de avond nog een shake weg te werken waarvan ik zelf merk dat ik er veel te wakker van word.

Betekent dat dat Rebuild ineens een pre-workout is? Nee. Ik gebruik hem niet om mezelf vóór het sporten een energieboost te geven. Ik verschuif alleen het moment waarop ik mijn herstelvoeding neem.

En heb je vlak voor je training al een goede eiwitrijke maaltijd gegeten? Dan hoef je natuurlijk ook niet koste wat kost nog een shake te nemen. Moraal van mijn zoektocht: er zijn meer wegen die naar Rome leiden. 😉

Er is niet maar één juist moment waarop je je eiwitten moet nemen. Kijk naar wanneer je traint, wat je die dag al gegeten hebt én hoe je lichaam erop reageert.

Voor mij betekent dat dus: train ik ’s avonds? Dan gaat mijn Rebuild voortaan vóór mijn training. 💪🏼 hoe doe jij dit?

Angst is eigenlijk een raadgever.

Een kleine ik. Een mini-versie van mij die dingen heeft meegemaakt en onthouden.

De vorige keer schrok je zo.
De vorige keer deed het pijn.
De vorige keer voelde dit helemaal niet fijn.

Dus zegt die kleine jij:
“Zullen we dit gewoon niet meer doen?”

Blijf maar hier.
Lekker veilig in je comfortzone.
Dan kan het ook niet opnieuw gebeuren.

Maar wat als jij als volwassene haar eens bij de hand neemt?

Niet om haar angst weg te duwen.
Niet om te zeggen dat ze zich niet zo moet aanstellen.
Maar om eens naast haar te gaan zitten en te luisteren.

Wat heb jij nodig om samen met mij een klein stukje verder te durven?

Niet meteen een enorme sprong.
Gewoon een klein stukje stretch.

Want angst zit vaak in wat er ooit gebeurd is, óf in wat we bang zijn dat er straks gaat gebeuren.

Maar wat durven jullie samen, hier en nu?

Dan ontstaat er ruimte waarin haar gevoel er gewoon mag zijn. Waarin ze gehoord wordt én jij toch verder kunt groeien.

En misschien hoeven we angst helemaal niet te bevechten.

Misschien mogen we haar vanuit liefde benaderen, haar meenemen en samen de wereld weer een beetje gaan ontdekken.

En als ze merkt: hé… ik ben veilig. Ze luistert naar me. Ik hoef niet zo hard te waarschuwen…

Dan kan die kleine jij misschien gewoon weer lekker gaan schommelen. 🤍