Studio Unwind

Ik schreef dit stukje 10 jaar geleden vanwege Valentijnsdag.

Liefdesverklaring met een knipoog

We kennen elkaar al van jongsaf aan. Ik vond je – hoe gek het ook klinkt – als baby al interessant.
Dit veranderde toen ik ouder werd.
We groeiden uit elkaar.
Ik bleef bij je in de buurt maar toch zag je me vaker niet dan wel. Hoewel dit verschilde per seizoen. Immers, met mooi weer ben je vaker buiten.

Nu inmiddels volwassen.
Ik ben je nooit uit het oog verloren. Zeker er waren veel momenten dat ik te weinig tijd voor je had. En ik realiseer me dat dat niet altijd leuk was.

Daar zitten we nu dan, samen op de bank. Ik lig wat onderuit maar jij houdt nog afstand.
Ik kijk naar je en bedenk me dat het tijd wordt je meer lief te gaan hebben. Ik kan gewoonweg niet zonder je. Sterker nog, je bent mijn steun en toeverlaat, voor nu en nog vele jaren.

Ode aan de voet