ELLIS Paardenmassage

𝙊𝙙𝙚 𝙖𝙖𝙣 𝙨𝙩𝙞𝙟𝙛𝙝𝙚𝙞𝙙.

Ik vraag bij de paarden die ik kom masseren altijd zoveel mogelijk. Welke uitdagingen zijn er, eventueel blessureleed, wat is verbeterd of juist verslechterd, hoe ziet je werkweek eruit (als in: hoeveel dagen rijden en wat doe je dan, andere vormen van werk, vrije beweging) et cetera. Een van de meest gehoorde uitdagingen, ongeacht leeftijd van het paard, is iets in de trant van “het is een diesel”, “hij start langzaam op” of “hij begint stijf”. Daarom wilde ik er een artikeltje aan wijden: een ode aan stijfheid.

𝗕𝗲𝗵𝗼𝗲𝗱 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗯𝗹𝗲𝘀𝘀𝘂𝗿𝗲𝘀
Ten eerste is het misschien goed om te beseffen dat je je kunt ergeren aan stijfheid (van jezelf of van je paard…), maar dat stijf zijn een belangrijke functie heeft. Het behoedt, geloof het of niet, voor blessures. Stijfheid in de zachte weefsels zorgt ervoor dat gewrichten (nog) niet volledig worden gebogen en gestrekt, en dat de zachte weefsels (nog) niet (te) ver worden gestretcht en belast.

Het lichaam kletst tegen je: eerst via stijfheid en vervolgens door voelbaar soepeler worden door opwarming, zodat het uiteindelijk wat zwaarder kan gaan werken. Daar moet je dus (ik weet dat het woord ‘moeten’ tegenwoordig niet meer mag, maar soit) naar luisteren. Je paard die nog niet goed is opgewarmd opdrijven met zweep en / of sporen omdat hij zo traag is, is bijzonder af te raden. Want je overvraagt het lichaam en dus vergroot je de kans op blessures.

𝗢𝗽𝘄𝗮𝗿𝗺𝗲𝗻
Je zou zeggen, duh, dat weet toch iedereen… Dat valt toch tegen. Ik maak regelmatig mee dat in of bij een bak waar ik werk, iemand op zijn paard stapt, warm stapt aan een lang teugeltje, na 5 minuten de teugels oppakt, de vorm in de hals kneedt die we mooi vinden en het paard meer voorwaarts gaat drijven en binnen korte tijd ook de draf en galop erbij pakt. Dit is niet een zeldzaamheid, echt niet. Maar het is op termijn funest voor het paardenlijf.

𝗙𝗮𝗰𝘁𝗼𝗿𝗲𝗻 𝗯𝗶𝗷 𝗼𝗽𝘄𝗮𝗿𝗺𝗶𝗻𝗴
Het goed opwa**en van je paard is heel belangrijk en kost dus tijd, al gauw zo’n 20 tot 25 minuten voor zware inspanning. Het is daarnaast ook afhankelijk of je je paard koud van stal plukt of uit de vrije beweging in de wei of de paddock paradise, van leeftijd, blessuregeschiedenis, het weer (hartje winter of zomeravond), mentale gesteldheid (stress of rustig mindset) en zelfs voeding.

Daarom is het zo belangrijk dat je luistert naar het paardenlijf onder of naast je. Er zijn vuistregels voor warm-ups en die kan iedereen op internet vinden, maar er zijn ook áltijd uitzonderingen.

𝗪𝗮𝗮𝗿𝗼𝗺 𝗯𝗲𝗻 𝗷𝗲 𝗲𝗶𝗴𝗲𝗻𝗹𝗶𝗷𝗸 𝘀𝘁𝗶𝗷𝗳?
Enkele veelvoorkomende oorzaken van stijfheid bij paarden (en mensen) zijn:
→ Slijtage in gewrichten: denk aan artrose waardoor gewrichtsvloeistof aanvankelijk minder aanwezig is, en ongemak of zelfs pijn in het gewricht
→ Vocht om gewrichten: denk aan stalbenen door verminderde doorstroming van het lymfestelsel bij stilstand, maar ook artrose of irritatie waardoor vocht in het gewrichtskapsel loopt en zwelling veroorzaakt
→ Veroudering van soft tissue: verminderde soepelheid in spieren en pezen, verdikking van gewrichtsbanden, uitdroging en verkleving van fascia

Er hoeft dus niet altijd een blessure bij betrokken te zijn, gewoonweg ouder worden speelt al mee. Bij een recente studieavond op De Lingehoeve waarbij een klein clubje therapeuten en bodyworkers zelf een sprong mocht ontleden, werd duidelijk hoe groot de invloed van leeftijd op soft tissue is. Mijn maatje Helen Jones en ik hadden de sprong van een oudere pony, en kwamen nauwelijks door huid, fascia en ligamenten heen. En we gebruiken de scherpste mesjes die daar beschikbaar zijn…

Ander niet-paarden-voorbeeld: ik moest mijn konijn Saar enkele periodes in haar leven met antibiotica prikken. Toen ze nog jong was, was het prikje simpel, je voelde nauwelijks dat je door haar (nek)vel heen ging. Naarmate ze ouder werd, moest je duidelijk meer kracht zetten en werd de huid wat meer lederachtig. Zelfde konijn, andere leeftijd.

𝗕𝗲𝘀𝗰𝗵𝗲𝗿𝗺𝗶𝗻𝗴
In mijn werk moet ik daarom mijn voelsprieten altijd rechtop zetten. Want als een nek, schouder, be**en of rug stijf is (dus niet per se gevoelig), weet ik dat de soft tissue wellicht al langere tijd bezig is om iets onderliggends te beschermen. De spieren hebben een spanning opgebouwd om dat gedeelte van het lijf te behoeden voor (te) grote bewegingen of overbelasting van gewrichten die dat niet aankunnen.

Daarom geef ik altijd de waarschuwing: het helpen verzachten van spanning en soepeler maken van soft tissue, kán ertoe leiden dat een onderliggende oorzaak naar voren komt. Niet leuk, wel belangrijke informatie en reden om verder te zoeken.

Zoals alles in de natuur, heeft stijfheid dus een belangrijke functie. Behalve bij een Hobby Horse...

Oke, veel gedoe over AI, maar als je klant zulke lollige plaatjes maakt als je bij haar paarden bent geweest, moet ik er toch erg om lachen 😂

Weer wat geleerd.... Als er één dier niet aan sociale ruimte doet, dan is het wel een ezel........

Wat een heerlijke dag was het vandaag, vrijdag 18 september! Eens per jaar, aansluitend op de drie dagen durende certificeringscursus voor nieuwe Masterson Method practitioners (kortweg MMCP) hebben alle MMCP's in Nederland een dag met the one and only all the way from the UK miss Vicky Devlin.

Vicky is de coördinator van alle niet-Amerikaanse landen waar Masterson Method wordt gedoceerd, dus ook van Nederland. Eens per jaar komt ze naar ons, om te examineren en voor onze speciale Vicky-dag. Dit keer had Masja Fick, de hoofdinstructeur in Nederland, als locatie De Ezelsociëteit in Zeist gevonden.

Wat een walhalla voor ezeltjes (en nog heel veel andere dieren) is De Ezelsociëteit! Momenteel leven daar 21 ezels, voornamelijk Gen Z'ers, als een ezel in Frankrijk. Voor de jongere worden nieuwe huisjes gezocht, de oudere en wat krakkemikkige worden in Zeist gepamperd door de vele (het was druk!) bezoekers en vrijwilligers.

De dag begon traditiegetrouw met een demo door Vicky. Of nou ja, demo: het was vooral proefondervindelijk uitproberen hoe samen te werken met een ezel. Want die zijn echt een tikkie anders in de omgang dan paarden. Geweldig, wat een gevoeligheid en intelligentie, en vooral ook communicatie, áls ze je eenmaal binnen laten. Vicky wilde onmiddellijk haar demo-donkey Ties inpakken en meenemen naar Engeland. En de toekijkende MMCP'ers waren inmiddels door de ezelkudde geadopteerd.

In de middag mochten we zelf knutselen, in de kudde en in de zon..... Een voor een dienden de ezels zichzelf aan en werkten met ons samen, sommige zelfs zonder halster of touwtje. Elke MMCP'er zat met een glimlach op haar of zijn snuit tussen deze geweldige dieren en na afloop werd gemeenschappelijk besloten dat dit oneindig veel beter is dan welke therapiesessie dan ook (voor de mensen, wel te verstaan).

Tussendoor (dat krijg je dan hè, met zo'n 14 vrouwen (die ene man deed inderdaad niet mee)) werd de winkel met heel veel schattige, nuttige en leuke snuisterijen van, over en met ezels bijna leeg gekocht. Alle opbrengst ging naar de ezels, dus dat was een prima alibi voor de volle tassen.

Natuurlijk mocht een lunch niet ontbreken (bij Masterson-dagen gaat het ook zéker om de inwendige mens......). En ja, er kwam ook nog enige theorie voorbij..... Oh, en dan vergeet ik zelfs nog te vermelden dat er maar liefst 8 nieuwe MMCP'ers zijn geslaagd deze week, waarvan er 6 zijn opgeleid in Nederland en 4 daadwerkelijk in Nederland wonen :-)

Wil je eens een kijkje nemen bij de ezels of (vooral) doneren? Dit is hun website: https://www.ezelsocieteit.nl/

Wil je weten wie in Nederland MMCP zijn, oftewel bevoegd om met je paard te werken? Binnenkort staan de nieuwe aanwinsten erbij!
https://mastersonmethod.nl/masterson-method-certified-practitioner-mmcp/

The Masterson Method, Integrated Equine Performance Bodywork

𝗗𝗲 𝘀𝗽𝗿𝗼𝗻𝗴

Veel mensen maken selfies met hun favoriete popster of misschien de Mona Lisa. Wij niet. Wij maken een selfie met Henk van der Veen, orthopeed extraordinair bij . Die a**e man werd bestookt door ons met vragen en had ook nog zijn handen vol aan het helpen bij de dissectie van onze paardenleermeester.

Wat we aan het doen waren? Paardenmassage Helen Jones en ik waren woensdagavond 9 september onderdeel van een gezelschapje van in totaal 12 collega’s, die zich verdiepten in het spronggewricht van het paard. Letterlijk, want we mochten zelf dit deel van het lichaam ontleden. Daar kunnen geen 100 boeken, filmpjes of webinars tegenop. Zelf het mesje hanteren, laagje voor laagje verwijderen, en stap voor stap de ongelooflijk complexe bouw van de sprong blootleggen.

Enerzijds met eigen ogen bevestigd krijgen wat we ooit al geleerd hadden, en anderzijds loeigrote eye openers.
Aanschouwen hoe scheef de sprong in zijn eentje dubbelvouwt en hoe de asymmetrische rolkam dat organiseert.
Begrijpen waarom een paard biljardeert.
Wat de functie van de knie is ten opzichte van de sprong en hoe de een niet zonder de ander werkt.
Hoe ongelooflijk strak en dik het bindweefsel in en om het gewricht is.
Wat leeftijd voor invloed heeft op de zachte weefsels.
Hoe dik een verdikking als gevolg van een oude piephak op de sprong voelt.
Realiseren hoe weinig ruimte tussen de vele verschillende botten zit…..maar écht weinig ruimte……’minder-dan-een-mesje-ruimte….
Waarom spat een reden kan zijn om een paard in te moeten laten slapen.
En nog zoveel meer…

Heel fijn dat De Lingehoeve de deuren opent om mensen in het veld deze kansen te geven, als altijd deskundig begeleid door paardenartsen orthopedie Henk van der Veen en dit keer Silke Verhoye. Dank voor de organisatie Equimassage!

En enorm dankbaar en veel respect voor eigenaren die hun paard na overlijden beschikbaar stellen voor onze educatie… Ongetwijfeld waren ze van onnoembare waarde tijdens hun leven, en voor ons voor altijd nu ze er niet meer zijn….

Ellis

PS Uit respect voor de paarden zijn er geen foto’s van de dissectie zelf bij deze post geplaatst.

𝗦𝗼𝗿𝗿𝘆……

De zomer is voor mij altijd een moment van rust (ik neem hardnekkig 4 weken vrij), herstel, reflectie en……belastingaangifte.

Met name de laatste twee zijn elk jaar confronterend. Reflectie, omdat ik er altijd weer tegenaan loop dat ik het gevoel heb nog niet te zijn waar ik moet/wil zijn, terwijl ik geen idee heb waar dat dan is.

En de belastingaangifte….tsja…. Mijn cijferman vroeg me dit jaar of ik wellicht zonder zijn medeweten een filantropische instelling was begonnen, of dat ik ambieerde een Spartaans leven te leiden zonder eten of zonder dak boven mijn hoofd. De boodschap: je inkomsten en kosten leiden een eigen leven en ze raken steeds verder verwijderd van elkaar……in negatieve zin…..

Dus ik moet er ook aan geloven…. Mijn tarieven gaan per 1 september aanstaande substantieel omhoog… In de afgelopen tien jaar dat ik werk in paardenland, is dat nog niet vaak voorgekomen. Daardoor loop ik een pietsie achter als ik mezelf vergelijk met andere masseurs en allerhande bodyworkers.
Reflectiepuntje: ik moet gaan geloven dat ik ook wat meer mag verdienen dan ik nu doe, zodat (ik hoor nu mijn cijferman weer als dreigend duiveltje op mijn schouder) ik mijn huis en hond kan blijven betalen.

Ik zal de klanten die al een afspraak hebben geboekt na 1 september via whatsapp op de hoogte brengen, en ik snap het helemaal als de keuze daardoor is minder of niet meer van mijn diensten gebruik te maken. Ik blijf heel graag voor iedereen betaalbaar, maar ik kan in niemands portemonnee kijken. Dus ik begrijp dat echt.

Desondanks hoop ik jullie op de een of andere manier na de zomer weer te zien….want….ik ben weer begonnen!

Ellis & Fig

𝗢𝗼𝗸 𝗲𝗲𝗻 𝗽𝗮𝗮𝗿𝗱 𝗸𝗶𝗷𝗸𝘁 𝗴𝗿𝗮𝗮𝗴 𝘃𝗼𝗼𝗿𝘂𝗶𝘁….

In december 2023 behaalde ik het diploma Paardeniriscopie bij Annette Timmer. Super interessante materie! Maar als je echt een lezing van de iris van je paard wilt: bel Annette 😊 Zij doet het al meer dan een kwart eeuw en er is geen betere.

Waar ik in mijn werk heel veel aan heb, is de toen opgedane kennis van de anatomie van het oog en ook signaleren wat anders is dan anders daaraan.

Ik heb de vingers van twee handen nodig om het aantal klanten te tellen die ik sindsdien met een cyste in het oog heb doorverwezen. Anderen kon ik attent maken op belemmerd zicht door druifjes aan de onderkant van de pupil (“ooooohhh daarom moet hij altijd naar die drempel kijken!”). Of op overgevoeligheid voor licht door gebrek aan druifjes. Of op (beginnende) staar. Of op hoornvliesbeschadigingen door een zwiepende staart of scheefgetrokken (touw)halster. Allemaal dingen waar je niks aan kunt doen, maar die wel invloed kunnen hebben op het leven én het gedrag van het paard.

Waar je wél iets aan kunt doen, werd me weer eens onder de neus gewreven toen ik een wedstrijd dressuur bezocht. Nee, niet de WK in Aken 😊 maar een B-L-M-Z wedstrijd, dus met allerhande combinaties in verschillende fases van de opleiding.
Wat me opviel was dat een aantal combinaties behoorlijk schrikachtig was. Opeens opzij springen, weg schieten…stress!

[side note: wat me ook opviel was dat de toezichthouder overduidelijk niet het FEI-meet-wigje had gebruikt om de strakheid van neusriemen te checken…..ik was in staat om dat ding ter plekke uit mijn auto te halen en een rondje te maken….gggrrrrr]

Ik zag dat die paarden te veel en niet geheel vrijwillig in het overdreven ronde vormpje gekneed liepen, en toen viel me een wijze les in van Annette Timmer….

Als een paard te diep wordt gereden (ja, we hebben het altijd wel over grand prix ruiters, maar beste mensen, het gebeurt zéker ook op instapniveau…..) ziet hij simpelweg zijn omgeving niet.

Hij ziet de grond pal voor hem, en als hij mazzel heeft links of rechts nog een blaadje of tegenligger. Maar meer niet. En tsja, dan is zo’n kwispelende hond naast de heg of een wapperend papiertje voor je natuurlijk alle reden om je het lazarus te schrikken.

Nee, dat is niet stout. Dat is gewoon niet kunnen zien wat er om je heen gebeurt. Dus…….ook een paard kijkt graag vooruit. Nóg een reden om dat hoofd as het effe kan op of voor de loodlijn te houden….

Zondag 23 augustus.... Mijn eerste werkdag na mijn vakantie: in het beste geval ben ik fris en fruitig, in het slechtste geval weet ik niks meer 🙈

Maar hoe dan ook leuk als ik je in Akersloot tref!

https://www.facebook.com/share/p/1MBx9ASytX/