Pratap Chandra Panigrahi

ବହୁତ ଖୋଜିଲା ପରେ ଆଜି ହଠାତ୍ ମିଳିଗଲା ମୋ ଜୀବନର ଏକ ପୁରୁଣା ଓ ଅମୂଲ୍ୟ ସ୍ମୃତିର ଫଟୋ। ❤️📸
ଫଟୋଟିକୁ ଦେଖିଲେ ମନେ ହୁଏ, ଯେମିତି ବର୍ଷ ବର୍ଷ ପଛକୁ ଫେରିଗଲି ସେହି ପିଲାଦିନକୁ।
ସେତେବେଳେ ମୋତେ କେତେ ବର୍ଷ ହୋଇଥିଲା, ଆଜି ଠିକ୍ ମନେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ସେହି ଦିନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଛୋଟ ଛୋଟ ସ୍ମୃତି ଆଜି ବି ମନ ଭିତରେ କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି ସାଇତି ହୋଇ ରହିଛି।
ମୋ ମାଉସା କୁମୁଡ଼ିପଦର ଛୋଟିଆ ଗାଁରୁ ସାଇକେଲରେ ମୋତେ ବସାଇ ପ୍ରାୟ ୬ କିଲୋମିଟର ଦୂର ଟିଟିଲାଗଡ଼ କୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ। 🚲
ସେହି ସମୟରେ ଆଜି ଭଳି ଗାଡ଼ି, ମୋବାଇଲ୍ କିମ୍ବା ଡିଜିଟାଲ୍ କ୍ୟାମେରାର ସୁବିଧା ନଥିଲା। ଗୋଟିଏ ଫଟୋ ଉଠାଇବା ମଧ୍ୟ ଏକ ବଡ଼ ଘଟଣା ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା।
ଟିଟିଲାଗଡ଼ ର ଗୋଟିଏ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଫଟୋ ଷ୍ଟୁଡିଓକୁ ଯାଇ ଆମେ ଦୁହେଁ ଏହି ଫଟୋଟି ଉଠାଇଥିଲୁ। ଆଜି ଫଟୋଟି ପୁରୁଣା ହୋଇଯାଇଛି, ରଙ୍ଗ ଫିକା ପଡ଼ିଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ଏହା ସହିତ ଜଡ଼ିତ ସ୍ମୃତିଗୁଡ଼ିକ ଏବେ ବି ସତେଜ।
ସେହି ସମୟରେ ଟିଟିଲାଗଡ଼ ରେ ସିନେମା ହଲ୍ ମଧ୍ୟ ଚାଲୁଥିଲା। ସହରକୁ ଗଲେ ବଜାରର ଭିଡ଼, ସିନେମା ହଲ୍, ଦୋକାନବଜାର ଏବଂ ଷ୍ଟୁଡିଓ—ସବୁକିଛି ଆମ ପାଇଁ ଏକ ଅଲଗା ଆକର୍ଷଣ ଥିଲା। ଆଜିର ଭଳି ଗୋଟିଏ ମୋବାଇଲ୍ ବାହାର କରି ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ଧରି ରଖିବାର ସୁଯୋଗ ନଥିଲା।
ତେଣୁ ସେତେବେଳେ ଉଠାଯାଇଥିବା ଗୋଟିଏ ଫଟୋର ମୂଲ୍ୟ ଆଜି ଅନେକ ଗୁଣ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଏହି ଫଟୋଟି କେବଳ ଏକ ପୁରୁଣା ଫଟୋ ନୁହେଁ—
ଏହା ମୋ ପିଲାଦିନର ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ,
ମୋ ମାଉସାଙ୍କ ସ୍ନେହର ଏକ ସ୍ମୃତି,
ସାଇକେଲରେ ୬ କିଲୋମିଟର ଯାତ୍ରାର ଏକ କାହାଣୀ,
ଆଉ ଟିଟିଲାଗଡ଼ ସହରର ସେହି ପୁରୁଣା ଦିନର ଏକ ଛୋଟ ଝଲକ।
ସମୟ ବଦଳିଗଲା… ଲୋକମାନେ ବଦଳିଗଲେ… ଜୀବନ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲା। କିନ୍ତୁ କିଛି ସ୍ମୃତି କେବେ ପୁରୁଣା ହୁଏ ନାହିଁ।
ଆଜି ଏହି ଫଟୋଟି ଦେଖି ମନରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ କଥା ଆସୁଛି—
“ସମୟ ଚାଲିଯାଏ, ବୟସ ବଢ଼ିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ପୁରୁଣା ଫଟୋରେ ବନ୍ଦୀ ହୋଇଥିବା ସ୍ମୃତି ସବୁବେଳେ ସେହିଠି ଅଟକି ରହିଯାଏ।” ❤️📸
ମାଉସାଙ୍କ ସହ ସେହି ଦିନର ସ୍ମୃତି—ଆଜି ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ଧନ। 🙏❤️

📱 ରିଲ୍ ଦୁନିଆରେ ହଜିଯାଉଛି ଆମ ହସର ଜୀବନ
ଆଜିର ସମୟରେ ମୋବାଇଲ୍ ଫୋନ୍ ଆମ ଜୀବନର ଏକ ଅବିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ଅଂଶ ହୋଇଯାଇଛି। ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ ରିଲ୍, ଭିଡିଓ ଓ ସୋସିଆଲ୍ ମିଡିଆ ଆମକୁ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଖୁସି ଦେଉଛି। କିନ୍ତୁ କେବେ କେବେ ଏହି ଭର୍ଚୁଆଲ୍ ଦୁନିଆ ଆମକୁ ଆମ ପାଖରେ ଥିବା ଅସଲି ସମ୍ପର୍କଠାରୁ ଦୂରେଇ ଦେଉଛି।
ଏକ ଘରେ ଦୁଇଜଣ ମଣିଷ ପାଖାପାଖି ବସିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଦୁହେଁ ନିଜ ନିଜ ମୋବାଇଲ୍‌ରେ ବ୍ୟସ୍ତ। କଥା ହେବା ପାଇଁ ସମୟ ନାହିଁ, ପରସ୍ପରର ମନ କଥା ବୁଝିବା ପାଇଁ ସମୟ ନାହିଁ। ଅନ୍ୟପଟେ ସୋସିଆଲ୍ ମିଡିଆରେ ଲୋକେ ନିଜ ଜୀବନର ହସ, ଖୁସି ଓ ସୁନ୍ଦର ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦେଖାଉଛନ୍ତି।
କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି—ସ୍କ୍ରିନ୍‌ରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ହସ ସତରେ ମନର ହସ କି?
ଆମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ରିଲ୍‌ରେ ଲାଇକ୍ ଓ କମେଣ୍ଟ କରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ, କିନ୍ତୁ ଘରେ ବସିଥିବା ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ଦୁଇ ମିନିଟ୍ କଥା ହେବାକୁ ଭୁଲିଯାଉଛୁ। ମୋବାଇଲ୍‌ରେ ଶହ ଶହ ବନ୍ଧୁ ଥାଇପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମନ ଖରାପ ହେଲେ ପାଖରେ ବସି ମନ କଥା ଶୁଣିବା ଲୋକ କେତେଜଣ?
ରିଲ୍ ଦେଖନ୍ତୁ, ମନୋରଞ୍ଜନ କରନ୍ତୁ, କିନ୍ତୁ ଜୀବନକୁ ରିଲ୍ ଭଳି ନୁହେଁ, ରିଅଲ୍ ଭାବରେ ବଞ୍ଚନ୍ତୁ।
କାରଣ ରିଲ୍‌ର ଭିଡିଓ ପୁଣିଥରେ ଦେଖିହେବ, କିନ୍ତୁ ହାତରୁ ଚାଲିଯାଇଥିବା ସମୟ ଆଉ କେବେ ଫେରିଆସେ ନାହିଁ। ❤️
ମୋବାଇଲ୍ ଆମ ଜୀବନର ଅଂଶ ହେଉ, କିନ୍ତୁ ଆମ ଜୀବନ ମୋବାଇଲ୍‌ର ଅଂଶ ହୋଇନଯାଉ। 🙏

2000 ରୁ 2026 — ସମୟ ବଦଳିଗଲା, ଆମ ଜୀବନ ବି ବଦଳିଗଲା
କେବେ ଦିନ ଥିଲା, 2000 ମସିହାରେ କାଉଟିଏ ଘଡ଼ାରେ ଥିବା ଅଳ୍ପ ପାଣି ପିଇବା ପାଇଁ ଛୋଟ ଛୋଟ ପଥର ପକାଇ ପାଣିକୁ ଉପରକୁ ଆଣୁଥିଲା। ସେତେବେଳେ ଜୀବନରେ ସାଧନ କମ୍ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତି ଓ ପରିବେଶ ସହିତ ମଣିଷର ସମ୍ପର୍କ ଅଧିକ ଥିଲା।
2010 ପାଖାପାଖି ଆସିଲାବେଳେ ଚିତ୍ରଟି କିଛି ବଦଳିଗଲା। ଉପାୟ ଖୋଜିବା ପାଇଁ କାଉଟି ନିଜ ବୁଦ୍ଧି ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ 2026ର ଏହି ଚିତ୍ର ଆମକୁ ଆଉ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରୁଛି—ସମୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ସହିତ ଆମେ ସତରେ କେତେ ବଦଳିଛୁ?
ଆଜି ମଣିଷ ପାଖରେ ସ୍ମାର୍ଟଫୋନ୍, ଇଣ୍ଟରନେଟ୍, ଅନେକ ଆଧୁନିକ ସୁବିଧା ଅଛି। କିନ୍ତୁ ଏହି ଉନ୍ନତି ସହିତ ଆମ ଚାରିପାଖର ପ୍ରକୃତିକୁ ଭୁଲିଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଏହି ଛବିର ମୂଳ ବାର୍ତ୍ତା ହେଉଛି—ବୁଦ୍ଧି ଓ ବିଜ୍ଞାନ ଆମକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଏ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତି ପ୍ରତି ଦାୟିତ୍ୱ ଆମକୁ ମଣିଷ କରି ରଖେ।
2000, 2010 ଓ 2026—ବର୍ଷ ବଦଳିଲା, ପ୍ରଯୁକ୍ତି ବଦଳିଲା, ଜୀବନଶୈଳୀ ବଦଳିଲା। କିନ୍ତୁ ଆମେ ଗୋଟିଏ କଥା ମନେ ରଖିବା ଦରକାର—ଉନ୍ନତି ସେତେବେଳେ ସୁନ୍ଦର, ଯେତେବେଳେ ତା’ ସହିତ ପ୍ରକୃତି ଓ ଜୀବଜନ୍ତୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଆମର ସମ୍ମାନ ମଧ୍ୟ ବଢ଼େ।
🌿 ପ୍ରକୃତିକୁ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ, ଆଗାମୀ ପିଢ଼ି ପାଇଁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ିଯାଆନ୍ତୁ।

ଛବିଳ ମଧୁ ବର୍ଣ୍ଣବୋଧ — ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ପରିଚୟ
‘ଛବିଳ ମଧୁ ବର୍ଣ୍ଣବୋଧ’ ଓଡ଼ିଆ ଶିଶୁଶିକ୍ଷା ଓ ଭାଷା ଶିକ୍ଷଣର ପରମ୍ପରାରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପରିଚିତ ନାମ। ଅନେକ ଓଡ଼ିଆ ପରିବାରରେ ଶିଶୁର ଶିକ୍ଷାଜୀବନର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି ଏହି ପୁସ୍ତକର ଅକ୍ଷର, ଶବ୍ଦ ଓ ସରଳ ପାଠରୁ।
ଛୋଟ ପିଲାଟି ପ୍ରଥମେ ଯେତେବେଳେ ‘ଅ’, ‘ଆ’, ‘ଇ’, ‘ଈ’ ଭଳି ଅକ୍ଷର ଚିହ୍ନିବା ଆରମ୍ଭ କରେ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ତା’ର ଶିକ୍ଷାଜୀବନର ଏକ ସୁନ୍ଦର ଆରମ୍ଭ। ବର୍ଣ୍ଣବୋଧ କେବଳ ଅକ୍ଷର ଶିଖାଇବାର ପୁସ୍ତକ ନୁହେଁ; ଏହା ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ସହିତ ଜଣେ ଶିଶୁର ପ୍ରଥମ ପରିଚୟର ଏକ ସ୍ମୃତି।
ପିଲାଦିନେ ଯେଉଁ ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ଲେଖିବା ପାଇଁ ଖାତାରେ ବାରମ୍ବାର ଅଭ୍ୟାସ କରୁଥିଲୁ, ବଡ଼ ହେବା ପରେ ସେହି ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକ ଆମ ଭାବନା, ଭଲପାଇବା, ଦୁଃଖ ଓ ଅନୁଭବକୁ ଶବ୍ଦରେ ପରିଣତ କରିଥାଏ।
ଛବିଳ ମଧୁ ବର୍ଣ୍ଣବୋଧର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ମହତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି—ଏହା ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଶିଖିବାର ଏକ ମୂଳଭିତ୍ତି ସହିତ ଜଡ଼ିତ। ପିଢ଼ି ପରେ ପିଢ଼ି ଅନେକ ଓଡ଼ିଆ ଏହାକୁ ନିଜ ପିଲାଦିନର ସ୍ମୃତି ଭାବରେ ମନେ ପକାଇଥାନ୍ତି।
ଆଜି ମୋବାଇଲ, ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ଓ ଡିଜିଟାଲ୍ ଶିକ୍ଷାର ଯୁଗ ଆସିଛି। ପିଲାମାନେ ଅନେକ କିଛି ମୋବାଇଲ୍ ଓ ଭିଡିଓ ମାଧ୍ୟମରେ ଶିଖୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ନିଜ ମାତୃଭାଷାର ଅକ୍ଷରକୁ ଖାତାରେ ଲେଖି ଶିଖିବାର ଆନନ୍ଦ ଓ ସ୍ମୃତି ଆଜି ମଧ୍ୟ ଅଲଗା।
‘ଛବିଳ ମଧୁ ବର୍ଣ୍ଣବୋଧ’ ନାମଟି ଅନେକ ଓଡ଼ିଆଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ଏକ ବହିର ନାମ ନୁହେଁ—ଏହା ପିଲାଦିନ, ଗୁରୁଜୀଙ୍କ ପାଠ, ସ୍କୁଲର ପ୍ରଥମ ଦିନ ଓ ମାତୃଭାଷା ପ୍ରତି ଭଲପାଇବାର ଏକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ମୃତି।
ଆମ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଓ ଲିପିର ଐତିହ୍ୟକୁ ନୂଆ ପିଢ଼ି ପାଖରେ ପହଞ୍ଚାଇବା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ। ପୁରୁଣା ବହିର ପୃଷ୍ଠା ହୁଏତ ହଳଦିଆ ହୋଇଯାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ସେହି ପୃଷ୍ଠାରେ ଲୁଚିଥିବା ପିଲାଦିନର ସ୍ମୃତି ଓ ମାତୃଭାଷାର ମିଠାସ କେବେ ପୁରୁଣା ହୁଏ ନାହିଁ।

ସମ୍ବଲପୁରୀ ଜଗତର ଅପୂରଣୀୟ କ୍ଷତି 💔
ସମ୍ବଲପୁରୀ କଳା ଜଗତ ପାଇଁ ଆଜିର ଦିନଟା ଯେମିତି ଏକ ଦୁଃଖର ଅଧ୍ୟାୟ। ଖୁବ୍ କମ୍ ବୟସରେ ନିଜର କଳା, ପ୍ରତିଭା ଓ ପରିଶ୍ରମରେ ଲୋକଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସ୍ଥାନ କରିଥିବା ଦୁଇଜଣ ଯୁବ କଳାକାର ଆଉ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ନାହାନ୍ତି—ଏହି ଖବର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ କଳାପ୍ରେମୀଙ୍କ ମନକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଛି।
ଯେଉଁ ବୟସରେ ଆହୁରି ଅନେକ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବାର ଥିଲା, ନୂଆ ନୂଆ କଳା ସୃଷ୍ଟି କରିବାର ଥିଲା, ସେହି ବୟସରେ ତାଙ୍କ ଜୀବନଯାତ୍ରା ଅଧାରେ ରହିଗଲା।
ତାଙ୍କ କଳା କେବଳ ଏକ ପ୍ରଦର୍ଶନ ନଥିଲା। ସେହି କଳାରେ ଥିଲା ସ୍ୱପ୍ନ, ପରିଶ୍ରମ ଓ ନିଜ ମାଟି ପ୍ରତି ଭଲପାଇବା। ସମ୍ବଲପୁରୀ ସଂସ୍କୃତିକୁ ଆଗକୁ ନେବାରେ ଯୁବ କଳାକାରମାନଙ୍କ ଭୂମିକା କେତେ ବଡ଼, ଏହି ଘଟଣା ପୁଣିଥରେ ଆମକୁ ମନେ ପକାଇ ଦେଉଛି।
ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁକୁ ନେଇ ପ୍ରେମ ସମ୍ପର୍କ କାରଣ ବୋଲି ବିଭିନ୍ନ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିପାରେ। କିନ୍ତୁ ଅଧିକାରିକ ତଥ୍ୟ ଓ ନିଶ୍ଚିତ ପ୍ରମାଣ ବିନା ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ନେଇ ନିଷ୍କର୍ଷ କରିବା ଠିକ୍ ନୁହେଁ। ଏଭଳି ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ଘଟଣାରେ ଅଫବାହ ଅପେକ୍ଷା ସତ୍ୟ ଓ ପରିବାରର ଗୋପନୀୟତାକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ।
ଜୀବନରେ ପ୍ରେମ ଆସେ, ସମ୍ପର୍କ ଆସେ, କେବେ ସଫଳତା ମିଳେ ତ କେବେ ନିରାଶା। କିନ୍ତୁ ଯେତେ ବଡ଼ ସମସ୍ୟା ହେଉନା କାହିଁକି, ମନର କଥା ଏକା ଏକା ବୋହିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ଭରସାର ଲୋକଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ଓ ସାହାଯ୍ୟ ନେବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜରୁରୀ।
ଦୁଇଜଣ କଳାକାର ଆଜି ଆମ ମଧ୍ୟରେ ନଥାଇପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଯେଉଁ କଳା ଛାଡ଼ିଯାଇଛନ୍ତି, ସେହି କଳା ଓ ସ୍ମୃତି ଅନେକ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ବଞ୍ଚି ରହିବ।
ସମ୍ବଲପୁରୀ ଜଗତ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ଅପୂରଣୀୟ କ୍ଷତି।
ଦୁଇ ଯୁବ ପ୍ରତିଭାଙ୍କୁ ଅଶ୍ରୁଳ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି। 🙏💐
ତାଙ୍କ ପରିବାର ଓ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଏହି ଦୁଃଖ ସହିବା ପାଇଁ ଈଶ୍ୱର ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।
ଓଁ ଶାନ୍ତି। 🙏

ଆଜିକାଲି ଅନେକ ଲୋକ Facebook ରେ ଭିଡିଓ, ରିଲ୍ସ, ଫଟୋ ଓ ନିଜର କଣ୍ଟେଣ୍ଟ ପୋଷ୍ଟ କରି ଆୟ କରୁଛନ୍ତି। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ Facebook ରୁ ଟଙ୍କା ଆସୁଥିବା ଦେଖି ଆମ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଆଶା ଜାଗେ—“ମୁଁ ମଧ୍ୟ Facebook ରୁ କିଛି ରୋଜଗାର କରିବି।”
କିନ୍ତୁ ଅନେକ ଦିନ ଧରି ଭିଡିଓ ପୋଷ୍ଟ କରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ଆୟ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଆସେ—“Facebook ରୁ ସତରେ ପଇସା ମିଳେ କି? ନା ଏସବୁ କେବଳ ଦେଖାଇବା?”
ସତ କଥା ହେଉଛି, Facebook ରୁ ଆୟ କରିବା ସମ୍ଭବ। କିନ୍ତୁ କେବଳ Facebook ଆକାଉଣ୍ଟ ଥିଲେ କିମ୍ବା ଭିଡିଓ ପୋଷ୍ଟ କଲେ ହିଁ ଟଙ୍କା ମିଳିଯାଏ ନାହିଁ।
ଆୟ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ଆକାଉଣ୍ଟ କିମ୍ବା ପେଜ୍‌ରେ ଯେଉଁ monetization ସୁବିଧା ଉପଲବ୍ଧ ଅଛି, ସେଥିପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟତା ଓ Facebook ର ନିୟମ ପୂରଣ କରିବା ଦରକାର। କଣ୍ଟେଣ୍ଟ ମଧ୍ୟ ନିଜର, ଉପଯୋଗୀ ଏବଂ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ହେବା ଦରକାର।
କେବେ କେବେ ଆମେ ଭାବୁ—“ମୋ ଭିଡିଓରେ ଏତେ views ଆସୁଛି, ତାହାଲେ ପଇସା କାହିଁକି ଆସୁନାହିଁ?”
କିନ୍ତୁ views ଥିବା ଏବଂ monetization ରୁ ଆୟ ହେବା ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ କଥା। ଆକାଉଣ୍ଟର eligibility, monetization status, content policy, audience, engagement ଏବଂ Facebook ର ଉପଲବ୍ଧ earning program ଭଳି ଅନେକ କଥା ଉପରେ ଆୟ ନିର୍ଭର କରିପାରେ।
ତେଣୁ ଆୟ ହେଉନାହିଁ ବୋଲି ହତାଶ ହୋଇ ସଙ୍ଗେସଙ୍ଗେ Facebook ଛାଡ଼ିଦେବା ଠିକ୍ ନୁହେଁ।
ନିଜର ଭିଡିଓ ତିଆରି କରନ୍ତୁ। ନିଜ ଗାଁ, ନିଜ ଅନୁଭବ, ନିଜର କାହାଣୀ, ନିଜର ଜ୍ଞାନ—ଏସବୁକୁ କଣ୍ଟେଣ୍ଟ କରନ୍ତୁ। ଅନ୍ୟର ଭିଡିଓ କପି କରିବା ବଦଳରେ ନିଜର ଅଲଗା ପରିଚୟ ତିଆରି କରନ୍ତୁ।
Facebook ରୁ ଆୟ ହେବା ଏକ ଦିନର କାମ ନୁହେଁ। ଏଥିପାଇଁ ସମୟ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ନିୟମିତ କଣ୍ଟେଣ୍ଟ ଏବଂ ଦର୍ଶକଙ୍କ ଭରସା ଦରକାର।
ଆଜି ଆୟ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ପରିଶ୍ରମ ବ୍ୟର୍ଥ ନୁହେଁ। ଆଜି ଆପଣ ଯେଉଁ କଣ୍ଟେଣ୍ଟ ତିଆରି କରୁଛନ୍ତି, ସେହି କଣ୍ଟେଣ୍ଟ ଆଗାମୀ ଦିନରେ ଆପଣଙ୍କ ପରିଚୟ ହୋଇପାରେ।
ସେଥିପାଇଁ ଅନ୍ୟର income ଦେଖି ନିଜକୁ ତୁଳନା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ନିଜର କଣ୍ଟେଣ୍ଟ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦିଅନ୍ତୁ, Facebook ର Monetization/Professional Dashboard ର eligibility ଓ policy status ଯାଞ୍ଚ କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତୁ।
କାରଣ Facebook ରେ କେବଳ “ପଇସା କେବେ ଆସିବ?” ବୋଲି ଅପେକ୍ଷା କରିବା ନୁହେଁ—ପ୍ରଥମେ ନିଜର ମୂଲ୍ୟବାନ କଣ୍ଟେଣ୍ଟ ଓ ନିଜର ଦର୍ଶକ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ହିଁ ମୁଖ୍ୟ କଥା।
ଆଜି ଆୟ ନ ହୋଇପାରେ… କିନ୍ତୁ ଆଜିର ପରିଶ୍ରମ ହିଁ ଆସନ୍ତାକାଲିର ସୁଯୋଗ ହୋଇପାରେ।