Purebymie

“Is dat niet saai, elk jaar naar dezelfde plek op vakantie gaan?”

Nope! He-le-maal niet zelfs!

Voor mij voelt terugkeren naar dezelfde plek als thuis- komen.
Omdat er herkenning is. De locals die je ondertussen kent, de kleine gesprekjes, de warme begroetingen. Mensen die niet langer vreemden zijn en zelfs een beetje als familie voelen.

Je weet hoe de plek aanvoelt en toch ben ik ook elke keer weer benieuwd. Ik weet waar ik graag zit, waar ik de stilte kan opzoeken. Het is wakker worden met dat vertrouwde landschap, de aanwezigheid van de zee die me elke dag opnieuw verwondert en de eenvoud die me zoveel deugd doet.

Ik hoef niets meer te zoeken. Ik hoef nergens naartoe. Ik moet geen lijstje afwerken van dingen die ik gezien of gedaan wil hebben.

En vergis je niet: toch is geen enkele dag dezelfde!

Het licht verandert, de wolken vertellen een ander verhaal, dieren laten zich zien of blijven net verborgen. De zee verandert van stroming en kleur. Zelfs op een plek die ik al zo vaak gezien heb, valt er telkens iets nieuws te ontdekken.

En weet je welke gedachten er deze ochtend binnen kwam: Op deze vertrouwde plek kan ik ook thuiskomen bij mezelf.

Geen FOMO. Geen druk om iets te beleven. Geen gevoel dat ik iets mis als ik gewoon blijf zitten en kijk.

En net in die eenvoud ontstaat er ruimte. Om te voelen wat er in mij leeft. Om gedachten te laten komen en gaan. Om te luisteren naar wat er vanbinnen beweegt, zonder dat ik daar iets mee moet.

Het is alsof ik door terug te keren naar deze plek, ook telkens een beetje meer naar mezelf terugkeer.
Een echte ont-MOET-ing dus.
Niets moet. Alles kan.

En misschien is dat wel de grootste luxe van vakantie voor mij: op een plek zijn waar je niets hoeft te bewijzen, niets hoeft te bereiken en gewoon helemaal jezelf mag zijn. "Zijn" en niets "doen".

Ik ben benieuwd: op welke plek in de wereld kom jij écht tot rust en voel je dat je weer helemaal bij jezelf bent?

Liefs, Mie 🍀

Resoneert het bij jou ook als ik zeg dat het leven een mengeling is van ups en downs? Van dingen die spiraal-gewijs altijd maar lijken terug te keren?

Van verwondering en dromen.
Van liefde die je hart opent en waar het soms ook schuurt.
Van verdriet dat je liever gisteren al had verwerkt en van intense blijdschap van een vlinder die voorbij vliegt. Van afscheid dat soms veel te vroeg komt. Van verbeelding, hoop en alles wat je nu nog niet weet.

Soms is het leven licht en soms voelt het donker. En vaak is er vanalles een beetje.

Een lach aan tafel terwijl je vanbinnen rouwt. Nieuwe plannen terwijl een oud hoofdstuk misschien nog om een closure vraagt. Dankbaarheid én gemis. Liefde én angst.
Verlangen én twijfel.

Dat is voor mij wat leven is:
leren bewegen met alles wat er is. En ja, ook jij hebt die wijsheid in je!

Want je lichaam draagt die eeuwenoude formule in zich!
Het draagt herinneringen, verwachtingen, spanning, verlangen, verdriet.
En soms heeft het wat extra tijd, aandacht en iemand naast je nodig om te voelen wat je hoofd allang weet.

In somatische therapie maken we ruimte voor het hele verhaal.
Voor wat er leeft. Voor wat nog gevoeld wil/mag worden. Voor wat nog beweging nodig heeft. Voor patronen. Voor wat jou vandaag nog triggert. Voor wat opnieuw mag stromen.

Want ergens onder al die lagen zit iets wat jouw lichaam allang kent:
het vermogen om MEE TE BEWEGEN
met het leven.

En misschien begint verwondering, ontspanning en spel daar opnieuw.

Ik wens het je met heel mijn hart! Je bent welkom bij PureByMie.

Liefs,
Mie 🍀

Je bent niet stuk, niet te gevoelig en al zeker niet te veel.
Je bent NIET iemand die dringend “aan zichzelf moet werken”.

Zou het kunnen dat je lichaam gewoon al heel veel geleerd heeft?

Om continu alert te zijn. Om altijd maar sterk te blijven. Om stilletjes weg te kruipen wanneer iets te veel werd. Om onzichtbaar te willen zijn.
Om door te gaan terwijl je eigenlijk al lang moe was. Om je aan te passen aan wat er van je gevraagd werd.

En misschien merk je vandaag nog altijd iets van die oude bescherming.

Hoe is het met je buik? En met je adem? Merk eens op hoe het met je schouders is? Schrik je snel?
Hoe moeilijk is het soms om “nee” te zeggen? Herken je dat vreemde gevoel dat je wéét dat je ok bent, maar je lijf daar precies niet helemaal in mee kan?

Hoe zou het zijn om daar niet meteen vanaf te moeten en er eerst eens naar te luisteren?

(Ok, ok, veel vragen ☺️)

Want ons lichaam probeert ons niet tegen te werken.
Het probeert ons ALTIJD te beschermen met de informatie die het heeft.

En misschien is dat wel waar verandering begint: niet bij jezelf veranderen, wel bij jezelf opnieuw leren verstaan.

Daarin ondersteun ik je graag.

Niet om jouw lichaam te vertellen wat het moet doen.
Wel om samen te ontdekken wat het al die tijd al probeerde te vertellen.

Want ergens (diep) vanbinnen zit die wijsheid er!

Je lichaam mag het zich alleen opnieuw herinneren.

Herken je hier iets van? Wees welkom in de Thuispraktijk PureByMie

Alle liefs, Mie 💙🤍

Af en toe zoeken we bewust een andere omgeving op. We doen dat jaarlijks met de overgang van zomer naar herfst. Een heerlijk periode!

Een andere energie. Leuke mensen.
Andere gesprekken.

Een plek waar we veel spelen en lachen. Waar we wandelen, samen koken, verhalen delen en soms gewoon lekker niks moeten.

En eigenlijk gebeurt daar iets heel eenvoudigs: we verbinden (opnieuw)
Met de natuur. Met mekaar. Met het leven.

En van daaruit kom ik ook weer wat dichter bij mezelf. Misschien is dat voor mij wel één van de manieren waarop mijn batterij oplaadt:
niet door me terug te trekken van alles en iedereen, maar door me op een andere manier te verbinden. 🍀

Wat doe jij om je batterij op te laden?
Deel het zodat we mekaar kunnen inspireren.


Alle liefs, Mie 🍀

“Ach ja… er zit overal wel eens een haar in de boter.”

Meestal zijn al die tips goed bedoeld. Maar hoe begin je eraan, aan dat loslaten? (Ik krijg boebelen van die uitspraak!)

Want als je midden in de chaos zit, hoe omarm je die dan?
Als je lijf helemaal op spanning staat,
hoe laat je iets los?
En als iets je diep raakt, hoe trek je het je dan niet aan?

We hebben geen aan- en uit-knop.
Je kunt jezelf nog zo vaak vertellen dat het allemaal wel meevalt.
Je kunt proberen rustig te ademen, relativeren, positief te denken of jezelf positief toe te spreken.

En toch kan je lichaam ondertussen iets helemaal anders vertellen: je hart klopt 100 per uur, er blijft iets op je maag liggen. Het lijkt alsof er een olifantenpoot op je borststreek staat. Je ervaart vooral veel onrust. Je hebt de neiging om alles achter te laten en op een berg te gaan wonen. (Of ben ik hier alleen in??)
Je gaat pleasen. Je wil vechten. Of het lijkt alsof je helemaal niets meer voelt.

En precies daar begint somatische therapie. Niet om alles zo snel mogelijk weg te krijgen door het weg te reguleren, wel door te luisteren: wat wil mijn lichaam vertellen?

We maken ruimte voor wat je voelt, voor de spanning die er is EN voor de gedachten en verhalen die ermee verbonden zijn. We vertragen. We onderzoeken. En we blijven samen aanwezig bij wat zich aandient.

Een en-en- verhaal dus.
Want spanning is informatie en niet iets wat we snel- snel willen weg moffelen.

En wanneer we die spanning in alle veiligheid en in co-regulatie kunnen ont-moeten, kan er beweging ontstaan. En in die beweging zit herstel.

Zodat je lichaam niet langer iets is wat je moet beheersen maar waar je opnieuw mee kunt leren samenwerken.

Ik wens het je van harte toe.
Je bent welkom.

Liefs, Mie 🍀