Lads LiFe

"Ang Huling Sulat"
Tuwing umaga, may liham na iniiwan si Marco sa mesa ni Ana. Minsan ay tula, minsan ay simpleng "Magandang umaga." Ngunit sa bawat salita, nakatago ang pagmamahal na hindi niya kayang isigaw.

Nang magkasakit si Ana, lalong dumami ang mga liham.

"Kapag gumaling ka, dadalhin kita sa dagat."

"Kapag gumaling ka, sabay nating panoorin ang paglubog ng araw."

"Kapag gumaling ka..."

Ngunit dumating ang araw na hindi na nagising si Ana.

Sa kanyang silid, natagpuan ng pamilya ang isang kahon ng mga liham ni Marco. Sa pinakailalim ay may isang sulat na hindi pa niya nababasa.

Nakasulat doon:

"Ana, hindi ko alam kung gaano pa tayo katagal bibigyan ng panahon. Pero kung mauna kang umalis, huwag kang mag-alala. Dadalhin ko habang-buhay ang pagmamahal mo. At kung ako naman ang mauna, hihintayin kita sa dulo ng bawat bituin."

Habang binabasa iyon ni Marco sa harap ng puntod ni Ana, tahimik na tumulo ang kanyang luha.

Tumingala siya sa langit at ngumiti.

Dahil may mga pag-ibig na hindi sinusukat sa habang ng panahon, kundi sa lalim ng pag-alala.

At kahit wala na si Ana, araw-araw pa rin siyang sinusulatan ni Marco.

Hindi na para makatanggap ng sagot.

Kundi para ipaalala sa puso niyang may mga pag-ibig na hindi kailanman namamatay.

Para sa Dakilang Ama
Sa iyong kaarawan, kami'y nagdiriwang nang lubusan,
Pagmamahal mo sa pamilya'y walang hangganan.
Masipag kang ama, huwaran ng kasipagan,
Sa bawat pagsubok ikaw ay may katatagan.

Kahit may sakit at hirap na pinagdaraanan,
Patuloy kang lumalaban nang may katapangan.
Kahit pagod sa trabaho at kulang sa pahingahan,
Para sa pamilya'y handa kang magsakripisyuhan.

Ikaw ang haligi nitong aming tahanan,
Sandigan sa lungkot at mga suliranin man.
Pag-aaruga mo'y tunay at walang katumbasan,
Pag-ibig mong wagas ang aming kayamanan.

Dalangin namin ang iyong kalusugan,
Kasiyahan, lakas, at mahabang pamumuhay naman.
Nawa'y ika'y gabayan ng Poong Maykapal kailanman,
At mapuno ng biyaya ang iyong kinabukasan.

Maligayang Kaarawan, mahal naming Ama,
Ikaw ang aming bayani, dangal, at inspirasyon kailanman.

Sa Maling Panahon

Sa maling panahon kita minahal,
dumating ka nang hindi pa maaaring ipaglaban.
Sa maling tao man ako tinuro ng tadhana,
ikaw pa rin ang laman ng aking mga panalangin tuwina.

Handa kong ibigay ang lahat ng mayroon ako,
oras, pangarap, at pusong buong-buo.
Ngunit may mga pag-ibig na kahit gaano kalalim,
hindi itinadhanang manatili hanggang dulo ng damdamin.

Pinili kitang mahalin kahit alam ang sakit,
kahit bawat yakap ay may kaakibat na pag-alis.
Bawat ngiti ay may nakatagong luha,
bawat pangako ay unti-unting nawawala.

Hindi dahil kulang ang pagmamahal,
hindi dahil madaling sumuko ang puso kong tapat.
Kundi dahil may mga pagkakataong ang "tayo"
ay hindi sapat upang labanan ang mundo.

Kung dumating man ang araw ng ating paghihiwalay,
dadalhin ko pa rin ang alaala ng iyong mga kamay.
At kahit hindi tayo ang naging wakas ng kuwento,
ikaw pa rin ang pinakamagandang kabanata sa puso ko.

Mamamaalam akong may lungkot ngunit may pasasalamat,
sapagkat minsan, naging ikaw ang aking liwanag.
At kahit maling panahon, maling tao, at maling pagkakataon,
minahal kita nang tama, nang buo, at walang pag-aalinlangan.

"Hanggang Kaibigan na Lamang"
Sa umpisa'y tawanan at mga kwento,
Magkaibigang magkasama sa bawat yugto.
Sa bawat lihim na aming pinagsaluhan,
Damdamin ko'y unti-unting nahulog nang hindi namalayan.

Ikaw ang liwanag sa payak kong araw,
Sa bawat ngiti mo, puso ko'y sumisigaw.
Ngunit itinago ko ang aking nadarama,
Takot masira ang pagkakaibigang mahalaga.

Nang minsang lakasan ko ang loob kong umamin,
Pag-ibig kong matagal nang nais ihain.
Ngunit sa iyong mga matang puno ng paggalang,
May pangalang iba na siyang laman ng iyong puso't isipan.

Hindi ako nagalit, ni nagtanim ng sama,
Sapagkat ang pag-ibig ay hindi sapilitan kailanman.
Kahit masakit makita kang may ibang kasama,
Pinili kong ngumiti habang puso ko'y lumuluha.

Ngayo'y alaala na lamang ang mga pangarap,
Mga "sana" at "baka" na hindi naging ganap.
Subalit nagpapasalamat pa rin ako sa pagkakataon,
Na minsan sa buhay ko, ikaw ang naging inspirasyon.

At kung sakaling muli tayong pagtagpuin ng tadhana,
Nawa'y makita mo akong masaya at payapa.
Sapagkat may mga pag-ibig na hindi man nagwawakas sa piling,
Ay nananatiling maganda sa puso at damdamin.

Sa Kabila ng Milya
Sa pagitan natin ay milyang humahadlang,
Ngunit damdamin ko'y hindi kailanman mapipigilang lumaban.
Magkalayo man ang ating mga kamay na naghahanap,
Ang puso't isipan natin ay iisang pangarap.

Pareho ang takbo ng ating mga damdamin,
Pareho ang nais sa bawat paggising.
Sa bawat mensahe at gabing puno ng pananabik,
Tayo'y pinagdurugtong ng pag-ibig na taimtim at tahimik.

Hindi man kita masilayan sa bawat sandali,
Ang iyong ngiti'y nananatili sa aking guniguni.
Hindi hadlang ang oras, hindi hadlang ang distansiya,
Kapag ang pagmamahal ay tunay at dalisay na nadarama.

Umaasa akong balang araw ako'y iyong tanggapin,
At ang pusong ito'y iyong pagkatiwalaan at angkinin.
Sapagkat sa kabila ng lahat ng pagitan sa atin,
Ikaw pa rin ang tahanang nais kong marating.

Ipinapangako ko sa ilalim ng mga bituin sa langit,
Na hindi magmamaliw ang pag-ibig kong tahimik.
Mamamahalin kita nang tapat at walang hanggan,
Hanggang ang mga milya ay matalo ng ating pagmamahalan.

At kung dumating ang araw na tayo'y magtagpo,
Wala nang luhang dulot ng pagkakalayo.
Ang lahat ng paghihintay ay magiging alaala na lamang,
Habang ikaw at ako'y sabay nang haharap sa kinabukasan.

stories and Poems naman tayu

What's Up Everyone hehe ....