Lucky term

टाढाको एउटा हरियो जङ्गलमा एउटा सानो खरायो बस्थ्यो। उसको नाम थियो चपे। ऊ धेरै ज्ञानी र जिज्ञासु थियो।

एक बेलुका, ताराहरू आकाशमा चम्किरहेका थिए र जूनको उज्यालोले जङ्गललाई ढाकेको थियो। चपे एउटा ठूलो रुखमुनि बसेर जूनका ताराहरूलाई हेरिरहेको थियो।

उसलाई लाग्यो, सायद यी ताराहरू कथा सुनाउन चाहन्छन्। चपेले केही बेर ध्यानपूर्णी सुन्यो र उसलाई एउटा मन्द स्वर सुनियो। त्यो त ताराहरूमध्येको एउटा सानो ताराको स्वर थियो।

उसले चपेलाई एउटा कथा सुनायो, जहाँ फूलहरू बिहानको घाममा मुस्कुराउँथे र खोलाहरू सङ्गीतमय लयमा बग्थे। यो कथा सुन्दै सुन्दै चपेको आँखा आफैँ बन्द भयो र ऊ मीठो निद्रामा हरायो।

🐦 सानो चरा र सुनको दाना

एउटा जंगलमा एउटा सानो चरा बस्थ्यो। एकदिन उसले बाटोमा सुनको दाना भेट्टायो। ✨

चराले सोच्यो, “यो मैले राखेँ भने म धनी हुन्छु।”

तर त्यही बेला उसले एउटा बूढो किसानलाई देख्यो। किसान आफ्नो खेतमा बीउ खोज्दै दुःखी भइरहेको थियो।

चराले सुनको दाना किसानलाई लगेर दियो।

किसानले हाँस्दै भन्यो, “सुनले मेरो पेट भर्दैन, तर तिम्रो मनले मलाई आशा दियो।”

उसले त्यो दाना खेतमा रोप्यो। केही दिनपछि त्यहाँ सुन होइन, हजारौँ अन्नका बाला उम्रिए। 🌾✨

चराले बुझ्यो—
अरूलाई दिएको राम्रो कुरा कहिलेकाहीँ त्यही रूपमा फर्किँदैन, तर अझ ठूलो भएर फर्किन्छ। ❤️
हर हर महादेव 🙏🕉️

🌙 चन्द्रमाको साथी

एकपटक एउटा सानो गाउँमा एउटी साहसी महारानी बस्थिन्। उनलाई राति आकाश हेर्न असाध्यै मन पर्थ्यो। एक रात उनी दुःखी भएर आकाशतिर हेर्दै भनिन्—

“आज मेरो मन किन यति भारी भयो होला?” 🥹

त्यत्तिकैमा आकाशबाट एउटा सानो खैरो रङको चम्किलो तारा झरेर उनको छेउमा आयो। 🩶✨

उसले भन्यो,
“म तारा होइन महारानी, म तिम्रो सानो साथी हुँ। तिमी हाँस्दा म चम्किन्छु, तिमी रुँदा म तिम्रो आँसु पुछ्न आउँछु।”

महारानी मुसुक्क हाँसिन्। 😊
“तर तिमी भोलि कहाँ जान्छौ?”

सानो साथीले भन्यो,
“जहाँ तिमी हुन्छौ, त्यहीँ म हुन्छु।”

त्यसपछि हरेक रात महारानी आकाश हेर्थिन्। कहिलेकाहीँ दुःखी हुन्थिन्, कहिलेकाहीँ खुसी। तर एउटा कुरा कहिल्यै बदलिन्थेन—

उनको छेउमा त्यो सानो खैरो साथी सधैँ हुन्थ्यो। 🩶🥹

र एक रात चन्द्रमाले मुस्कुराउँदै भन्यो—

“साँचो साथी भनेको टाढा हुँदा पनि मनको छेउमै बस्ने रहेछ।” 🌙❤️
हर हर महादेव 🙏🕉️

आँधी आए पनि मुस्कुराउने,
दुःख आए पनि नझुक्ने,
आफ्नै सपनाको बाटो रोजेर
हरेक कदम अघि बढ्ने।

समयले जति परीक्षा लिए पनि,
हिम्मत कहिल्यै नहार्ने,
ढले पनि फेरि उठेर
आफ्नो संसार आफैं सजाउने।

अरूले जे भने पनि के भो र,
आफ्नो मूल्य आफैं चिन्ने हो,
भाग्यले साथ नदिए पनि
आफ्नै मेहनतले जित्ने हो।

सपना उनको ठूलो छ,
हिम्मत त्योभन्दा ठूलो—
त्यसैले त उनी
साधारण होइनन्,
आफ्नै संसारकी महारानी हुन्। 👑❤️

सुनको तारा खोज्ने सानो चरा

एक समयको कुरा हो, एउटा घना जङ्गलमा ‘चिरचिरे’ नामको सानो चरा बस्थ्यो। ऊसँग उड्नका लागि पखेटा त थिए, तर ऊ धेरै डराउँथ्यो र अग्लो आकाशमा कहिल्यै गएको थिएन।

एक दिन जङ्गलमा सबै जनाले आकाशमा एउटा चम्किलो ‘सुनको तारा’ खसेको कुरा गरे। सबै चराचुरुङ्गीहरू त्यो तारा भेट्न भनी आफ्नो आफ्नो तरिकाले उडे। चिरचिरेलाई पनि त्यो तारा हेर्ने ठूलो इच्छा थियो, तर उसले सोच्यो— "म त सानो छु, मेरा पखेटा कमजोर छन्, म कसरी पुग्न सक्छु र?"

त्यतिबेला एकजना बूढो चीलले उसलाई भन्यो, "बाबु, तिम्रो पखेटाको शक्ति तिमीले उडेपछि मात्रै थाहा पाउँछौ। प्रयास नगरेसम्म गन्तव्य कहिल्यै नजिक आउँदैन।"

चीलको कुरा सुनेर चिरचिरेमा हिम्मत आयो। उसले गहिरो श्वास फेर्यो र आकाशतर्फ आफ्ना पखेटा फिँजायो। सुरुमा त हावाको बेगले उसलाई अप्ठ्यारो भयो, तर उसले हार मानेन। जति माथि जान्थ्यो, उसका पखेटा झन् बलिया हुँदै गए।

जब ऊ पहाडको टुप्पामा पुग्यो, उसले देख्यो कि त्यो कुनै सुनको तारा नभई एउटा अत्यन्तै सुन्दर सूर्यमुखी फूल रहेछ, जसमा बिहानको पहिलो किरण पर्दा सुन जस्तै टल्किरहेको थियो। त्यो दृश्य देखेर चिरचिरेको मन खुसीले गदगद भयो। उसले बुझ्यो कि डराएर बस्नुभन्दा अगाडि बढ्नु नै ठूलो कुरा हो।

शिक्षा: डरलाई जितेर अगाडि बढ्दा मात्रै जीवनका असली सुन्दरता र सफलता देख्न पाइन्छ।

जिन्दगीको यात्रा

सुन्दर बिहानको यो किरण सँगै, उज्यालो छायो मेरो आँगनमा नै। संघर्षका यी बाटामा हिँड्दै जाँदा, हात समाउने कोही त भेटिन्छन् यहाँ।

दुःखका बादल जति नै गर्जे पनि, आसाको दीप कहिल्यै ननभै बल्छ भित्रै। हाँसो र आँसुको यो सुन्दर संगम, यही त हो आखिर जीवनको नियम!

"मलाई त्यतिबेलासम्म मात्र बेवास्ता गर्, जबसम्म तलाई म चिन्छु। एक दिन तलाई मैले चिन्न छोडेँ भने याद राख्—त संसारको नजरमा जतिसुकै ठूलो मान्छे होस्, मेरो नजरमा मेरो खुट्टाको धुलो होस्। शरीरभन्दा दिमाग बढी काम लाग्छ, राम्ररी बुझी राख्— शरीर त जवानी रहुञ्जेल्सम्म मात्र हो, तर दिमाग चाहिँ बाचुञ्जेलसम्म काम लाग्छ। बुझिस् नि?"

एक रात एउटा सानो जुनकिरी बाटो बिराएर एउटा घरभित्र पसेछ। 🪲✨
घरकी आमाले उसलाई देखेर भनिछिन्, “तँ त सानो छस्, तर अँध्यारोमा कति उज्यालो दिन्छस्!”

जुनकिरी हाँसेर भनेछ, “ठूलो हुनुपर्छ भन्ने छैन नि, आफूले सकेको जति उज्यालो दिए पुग्छ।” 🌙

त्यो सुनेर घरको कुनामा बसेको एउटा पुरानो बत्तीले भन्यो,
“आजदेखि तिमी मेरो साथी भयौ।”

त्यसपछि अँध्यारो रातमा बत्ती र जुनकिरी सँगै चम्किन थालेछन्। ❤️

हरियाली यो काखमा प्रकृतिको, मन रमाउँछ सुस्तरी, मृगमद बोकेको बास्नासँगै, बग्छ हावा कस्तो कस्तुरी! पहाडका शिर चुम्दै आउने बादलको त्यो लर्को, प्रकृतिको रूप हेर्दा बिर्सिइन्छ यो संसारको खर्को।

हिमालको त्यो सेतो छाती, झरनाको यो मीठो संगीत, प्रतिको यो अगाध प्रेममा, गुञ्जिरहेछ जीवनको गीत। पात-पातमा लुकेको माया, मुना-मुनाको त्यो सुकोमलपन, प्रकृतिको काखैमा भेटिन्छ, साँचो प्रेमको यो पवित्र चन्दन।

नदीले समुद्रलाई भेट्न हिँडेझैँ, बग्छन् भावनाका छालहरू, प्रकृति र प्रेमको सङ्गममा, सजाउँछौँ हामी यी पलहरू।