Aung Si Hein

ထန်းဖိုခါ ရွာအလွမ်း (အောင်စည်ဟိန်း).....................................

ခါနွေဆန်းတော့ ရွာမြေလွမ်းတယ်။ထန်းတော
ညို့ညို့၊ထနောင်းပင်တန်း၊တမာရွက်ကြွေ၊
နွေဦးလေပွေ၊လက်ပံရဲဲရဲ၊ပေါက်ရဲရဲ၊ပက်ကြား
အက်နဲ့ တံလျှပ်စူးရဲ နွေဦးထဲက ဇာတိရွာ
ကိုလွမ်းမိတယ်။

လူတိုင်းမှာ ဇာတိသမုဒယဆိုတာရှိပါတယ်။
ကိုယ့်မွေးရပ်မြေကိုစွဲလန်းတွယ်တာတဲ့စိတ်။
ဒါပေမယ့် ပျော်ရာမှာမနေရ။တော်ရာမှာနေရ။
အရွယ်ရောက်လာတော့ ပညာသင်ဖို့၊ဝမ်းစာ
ရှာဖို့ တရပ်တရွာကို သွားရတယ်။စွန့်ခွာ
လိုလည်ဖြစ်စေ ၊မစွန့်ခွါလိုသည်ဖြစ်စေ
ဇာတိမြေကိုစွန့်ခွာရတဲ့ အဖြစ်တွရှိတယ်။ဒါဟာ လောကဓမ္မတာလား။လူအဖွဲ့အစည်းရဲ့
ရိုက်ပုတ်ချက်လား။

မွေးတစ်မြေရပ်ခြားမှာတော့ သောင်သာသည်
ဖြစ်စေ၊ကျပ်တည်းသည်ဖြစ်စေ ဇာတိရွာ
ကိုတော့ အဘယ်သူမှ လုံးဝမမေ့နိုင်ကြ။

ကျနော်မှာလည်း နှစ်စဥ်နှစ်တိုင်း နေမချိ၊ထိုင်မရ ရွာကိုလွမ်းသည့် အချိန်တစ်ချိန်ရှိပါ
တယ်။အဲဒီအချိန်ကနွေဦး၊ထန်းလျှက်ပေါ်ချိန်။
ထန်းဖိုခါ။ထန်းလျှက်တဲဘေးကဖြတ်သွားတဲ့
အခါ နွေဦးလေပြေနဲ့အတူရှူရှိုက်ရတဲ့
ညောင်ဖျင်းနံ့သင်းသင်းလေးရဲ့ အရသာ။
ဘယ်မှာရောက်ရောက်၊ဘယ်မှာနေနေ
ဒီရနံ့လေးကိုစွဲလမ်းစိတ် နဲ့အမှတ်ရ
လွမ်းဆွတ် နေသည်ပင်။

နွေဦးပေါက်ရင်ရွာပြန်ချင်တယ်။
ထန်းရေသောက်ဖို့၊အိုးကောက်ဖို့။ထန်းလျှက်
ချိုမွှေး၊ဇီးဆုပ်ကလေးတွေ ပေါ်ဦးပေါ်ဖျား
စားချင်လို့။ပင်လက်ပံက ကြွက်ကြွက်ညံ
ဇရက်သံကို နားဆင်ဖို့။လွယ်အိပ်ကိုလွယ်
ခဲကိုသယ်၊ဘက်တစင်းနဲ့ ငှက်ပစ်ရင်းကြီး
ရတဲ့ ငယ်ဘဝကိုလွမ်းချင်လို့။ရွာကို လွမ်း
နေပါတယ် ဆိုနေမှ ဥသြတစ်ကောင်က
အလိုက်မသိ တွန်နေပြန်ပြီ။

*******************************************

"ဇာတိကဘယ်ကလဲ' လို့မေးလာခဲ့ရင်
"ဝါးတောမ''လို့ ပြန်ဖြေလိုက်တာနဲ့
"ထန်းလျှက် ထွက်တဲ့ရွာကလား''လို့
တန်းမေးခံရတယ်။ဝါးတောမထန်းလျှက်
ကနာမည်ကျော်ပါတယ်။အထက်အညာမှာ
ရွှေဘို၊မုံရွာကို ထန်းလျှက်အဓိက တင်ပို့တာ
ဝါးတောမနယ်က မဟုတ်ပါကလား။ဘယ်မှာ
ရောက်ရောက် ဝါးတောမဆိုရင်ထန်းလျက်နဲ့
တွဲသိကြတာများပါတယ်။

ရွာနီးချုပ်စပ်မှာတော့ ''အပျိုချော ဝါးတော''
လို့ ပြောစမှတ်ပြုကြပါတယ်။တကယ်ချော
မချော သိလိုလျှင်ဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ
တစ်အိမ်ဆင်းတစ်အိမ်တက်သွားရောက်
ကြည့်ရှုကြပါကုန်။

'အပျိုချောဝါးတော'ဆိုပြီး ပြောစမှတ်တွင်ခဲ့
ပုံနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး ရာဇဝင်လိုလို၊ပုံပြင်လိုလို
ဒဏ္ဍာရီလိုလို စသဖြင့် လိုလို၊လိုလိုတွေနဲ့
ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ရှိတယ်။

ဒီလိုပါ။ဝါတောမ ရွာတည်သမိုင်းနဲ့ပတ်သတ်
ပြီးခိုင်မာသော သမိုင်းဆိုင်ရာအထောက်
ထားတော့မရှိ။ဘုန်းတော်ကြီးများရဲ့ပြော
စကားနဲ့အစဥ်အဆက်မိရိုးဖလာပြော
စကားများအရ (နော နော နဝ ဝါးတောမ)
လို့ ရွာတည်ခုနှစ်ကိုလက်ခံထားကြပါတယ်။
သချာ် ဂဏန်း အလိုအားဖြင် ၉၉၉ ခုနှစ်မှာ
တည်ခဲ့တဲ့ရွာပေါ့။ဒါကလည်း ဒဏ္ဍာရီ ကို
အခြေခံတဲ့ ပြောစကားပါ။

ခေတ်အလိုအားဖြင့်သာလွန်မင်းမတိုင်မှီ
ခေတ်။ရွာမဖြစ်ခင်က ဝါးတောမရွာနေရာဟာ
တောကြီးမျက်မဲပါ။အထူးသဖြင့် ဝါးတော
ကြီး။ဆင်ကြီးကျားကြီးတွေခိုအောင်းသတဲ့။
တောရိုင်း တိရိစ္ဆာန် တွေရှိရာအရပ်တဲ့။ဒီ
အရပ်နဲ့ခရီးတစ်သောင်းဝေးတဲ့နေရာမှာ
သာစည်၊အင်တိုင်းဆိုတဲ့ ရွာကြီးတွေရှိပါ
တယ်။အင်တိုင်းရွာသူကြီးကဦးရိုး။သူ့သမီး
ကမိငြိမ်း။နတ်သမီးလေးတစ်ပါးလို လှသတဲ့။
လှဂုဏ်သတင်း ကျော်ဇောလာခြင်းဟာလည်း
ပဒေသရါဇ်ခေတ်မှာတော့ ကောင်းလှတဲ့ကိစ္စ
တော့မဟုတ်ဘူး။အာဏာရူး၊တဏှာရူး ဘုရင်
တွေရဲ့ တော်ကောက်ခံရမယ့်ရန်ကိုကြောက်ရ
တယ်။သာလွန်မင်း မတိုင်မီက ပဒေသရါဇ်တွေကြားမှာလည်း အားပြိုင်မှုတွေနဲ့အတူနန်းတော်ထဲမှာ
ဗရုတ်ဗရက်။အကယ်၍ တော်ကောက်ခံရရင် နန်းတွင်းအရှုပ်အထွေးတွေကြားသမီးချောလေး မယ်ငြိမ်း ပဲလှော်ကြားက
ဆားအဖြစ်နဲ့ ရောကျိတ်ခံရမှာ အင်တိုင်း
သူကြီးဦးရိုးက စိုးရိမ်ရှာတယ်။ဒီလိုနဲ့
အင်တိုင်းရွာကိုစွန့်ခွာပြီး ဝါးတောကြီး
ရှိရာအရပ်မှာ ဆွေမျိုးတွေနဲ့အတူ တိမ်း
ရှောင်ခဲ့တယ်။သာလွန်မင်းနန်းတက်တော့
အထောက်တော်တွေဆီကနေတဆင့် မယ်ငြိမ်း
သတင်းကို ကြားသိသွားတယ်။မူးမတ်တွေ
အခေါ်လွှတ်ပြီး သာလွန်မင်းက မယ်ငြိမ်းကို မိဖုရားမြှောက်တာပါပဲ။ခေါ်ဆောင်ရာ
လမ်းတစ်လျောက်မှာအဘယ်
အရပ်က ခေါ်လာတဲ့မိဖုရားလဲလို့မေးတဲ့အခါ
မူးကြီးမတ်ရာသေနာပတိတွေက ပြန်ဖြေရ
တာပေါ့။

"ဝါးတောကြီးရှိရာ အရပ်က ခေါ်လာတာပါ''

တွေ့မြင်ရသူအပေါင်းလည်းမယ်ငြိမ်းရဲ့ လှဂုဏ်ကြောင့် အံသြ မှင်တက်
ကုန်ပါတယ်။ဝါးတောထဲကအပျိုမလေးဟာ ရွှေနန်းတော်က အခေါ်လွှတ်ပြီး မိဖုရားမြှောက် လောက်အောင်ချောမောလှပ လှပါလား။
"အော် အပျိုချောတဲ့ဝါးတော''။''အပျိုချော ဝါးတော''။''အပျိုချော ဝါးတော''။

"အပျိုချော ဝါးတော''

*******************************************
မယ်ငြိမ်း မိဖုရားဖြစ်သွားသော်လည်း အင်တိုင်း သူကြီး ဦးရိုး ရဲ့အဆက်အနွယ်များ
ဟာ ဝါးတောကြီးထဲမှာပဲ အခြေချနေထိုင်
ကြပါတယ်။ရွာနာမည် ကတော့ ဝါးတောကြီး
ရဲ့ ဗဟိုချက်မ မှာရှိလို့ ဝါးတောမလို့ ခေါ်တွင်
ခဲ့ကြပါတယ်။

ယခု ဝါးတောမ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တော့
ဝါးပင်၊ဝါးတောဆိုတာ လုံးဝမရှိသလောက်
ပင်။တမင် စိုက်ပျိုးထားလို့ ဘုန်းကြီးကျောင်း
အချို့က ဝါးရုံပင်တွေနဲ့ ကွတ်တိကွတ်ကြား
ချောင်းကမ်းပါးက ဝါးရုံပင်လေးတွေပဲရှိပါ
တော့တယ်။

သဘာဝတရားကြီးကို အောင်နိုင်မှုဟာ
လူသားတွေရဲ့အောင်နိုင်မှုလို့ လက်ဖမောင်း
တဖောင်ဖောင် ခတ်နေကြသူတွေရှိသလို
လူသားတွေဟာ သဘာဝကြီးကို ဖျက်ဆီးလို့
သဘာဝတရားကြီးရဲ့ ဒဏ်ခတ်တာကို ခံနေရ
ပြီလို့ ပြောဆိုနေသူကြသူတွေလည်းရှိပါ
တယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝါးတောမသား ကျနော့်အဖို့
အိမ်လွမ်းစိတ်နဲ့ဇာတိသမုဒယဟာ ဝါးပင်
ဝါးတောကို အခြေမခံ၊ထန်းပင်ထန်းတောတွေ
မှာပဲအခြေခံပါတယ်။

ဟို တလောလေး သတင်းတွေတက်လာလို့
ဖတ်လိုက်ရတယ်။ထန်းပင်တွေလည်း
တည်းတည်းလေးပဲကျန်တော့တယ်။မျိုး
ပြုတ်တော့မယ် ဆိုလားပဲ။

နောင်မျိုးဆက်ဟာ ဘာကို အခြေခံ၍
ကျနော်တို့ ရွာကို လွမ်းကြမလဲ။
*******************************************

ဝါးတောမ ထန်းလျှက်လို့ သာနာမည်ကျော်
တာ တကယ်တမ်းတော့လည်း ဝါးတောမက
ထန်းလျှက်ထွက်တဲ့ရွာ မဟုတ်ဘူး။ဝါးတောမ
မှာ ထန်းသမားမရှိဘူး။ဝါးတောမက ထန်းလျှက်ပွဲစားတွေရှိတဲ့ရွာ။

ဝါးတောမ အုပ်စု (၈)ရွာ မှာ ကျန် (၇)ရွာမှာ
ထန်းတက်တဲ့၊ထန်းလျှက်ချက်တဲ့ ထန်းတောင်
သူတွေရှိတယ်။မှော်တောအုပ်စု ၊ရေယိုအုပ်စု
တွေမှာလည်း ထန်းတောင်သူတွေရှိတယ်။ဝါး
တောမနဲ့ အတော်လေး အလှမ်းဝေးတဲ့နောင်
ကြီးအိုင်လို ရွာကြီးကတောင် ဝါးတောမက
ထန်းလျှက်ပွဲစားတွေဆီ ထန်းလျှက်လာရောင်း
ကြတာတွေရှိပါတယ်။

ကျနော်တို့ ကလေး ဘဝက နံနက်မိုးလင်းတာနဲ့
တပြိုင်နက် အိမ်ရှေ့ လမ်းမကြီးမှာ စက်ဘီး
တန်းအရှည်ကြီး။နောင်ကြီးအိုင်တို့၊ရေယိုတို့
က ဝါးတောမကို ထန်းလျှက်ရောင်းလာကြ
သူတွေ။ဝါးတောမ ထန်းလျှက်ရွှေခေတ်ကြီး
ရဲ့နောက်ဆုံးပိုင်းကိုကျနော် ကောင်းကောင်း
ကြီးသိမှီခဲ့တယ်။

အခုတော့ထန်းသမားတွေက ကိုရီးယားသွား
ကုန်ကြပြီ။မလေးရှားသွားကုန်ကြပြီ။ထိုင်း
ကိုထွက်ကုန်ကြပြီ။

"လှေခါးထောင်ပြောင်၊လှေခါးလဲမွဲ'တဲ့။'ထန်း
လျှက်၁ပိဿာဆန်၁ပြီနဲ့ညီမျှမှထန်းသမား
ထမင်းဝသတဲ့။အသက်နဲ့ရင်းပြီးလုပ်ရတဲ့
အလုပ်။မနက်တစ်ကြိမ်၊ညတစ်ကြိမ်သေမင်း
ကိုစိန်ခေါ်ရတဲ့အလုပ်။ထန်းသမား အလုပ်ပါ။

ကိုယ့်နိုင်ငံရဲ့ ကုန်ထုတ်လုပ်ရေးတိုက်ပွဲဟာ
အရမ်းကို သပ္ပံနည်းပညာနဲ့အလှမ်းကွာဝေး
ပြီး အန္တရာယ်များကာ ဝင်ငွေနည်းတဲ့အခါ
ရေကြည်ရာမျက်နုရာ ပြောင်းရွေ့လုပ်ကိုင်
ကြတာဟာလည်း ဆန်းလှတဲ့ကိစ္စတော
မဟုတ်ပါဘူး။အမျိုးသားလုပ်ငန်းဖြစ်တဲ့
ထန်းလုပ်ငန်းကို အချိန်ကုန်၊လူပန်း၊သက်
သာပြီး ဝင်ငွေတိုးအောင် သိပ္ပံနည်းပညာနဲ့
ဆန်းသစ်တီထွှင်ကြရင်ဖြင့်...........။

ဟုတ်ကဲ့။ထန်းလျှက်ဘီယာနဲ့၊ထန်းရည်ကနေ
ထုတ်ယူမယ့် သကြားအကြောင်း သတင်း
တွေထဲမှာဖတ်နေရပါပြီ။

တက်သူမဲ့ထန်းပင်တွေကတော့ အကြောင်း
အမျိုးကြောင့်တဘိုင်းဘိုင်းပြိုလဲနေဆဲ။

နိုင်ငံခြားမှာတော့ ထန်းသားကို အိမ်ထောင်
ပရိဘောဂနဲ့အလှဆင်ပစ္စည်းတွေမှာ အသုံး
ပြုနေကြသတဲ့။

*******************************************
ထန်းလျှက်က ရွှေမဖြစ်တဲ့အခါ ထန်းလျှက်
ပွဲစားတွေလည်း ဓားမတိုခါးထိုးလို့ လျှော်
ဖြူစိုက်ခင်းထဲဆင်းကုန်ကြပြီ။ငွေလုံးငွေရင်း
နဲ့လျှော်ဖြူစိုက်ခင်းတွေထဲမှာရင်းနှီးမြုပ်နှံ
ကြတာတွေလည်းရှိပါတယ်။

တခါကဝါးတောမကို တာဝန်ကြတဲ့ ကျောင်းဆရာ တစ်ယောက်တင်စားပြောခဲ့တဲ့
စကားကို အမှတ်ရမိတယ်။

"ဝါးတောမက စင်ကာပူနဲ့တူတဲ့ရွာ'' တဲ့။

အမှတ်တမဲ့မို့ အဲဒီဆရာ ပြောတဲ့စကားရဲ့
အဓိပ်ပါယျကို ဆုံးခန်းတိုင်အောင်မမေးမိ။
အခုမှ ဆက်စပ်ပြီး စဥ်းစားကြည့်တယ်။

ဝါးတောမ မှာ လယ်ယာလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်
သူမရှိ။ထန်းတက်တောင်သူမရှိ။ကုန်စည်
ကူးသန်းရောင်းဝယ်သူတွေနဲ့ ပန်းတိမ်၊ပန်းပဲ
စတဲ့ လက်မှုပညာသည်တွေသာ ရှိတယ်။ဒါ
ကြောင့် စင်ကာပူနဲ့ တူတဲ့ရွာလေးလို့ အဲ့ဒီ
ကျောင်းဆရာက တင်စားပြောဆိုခဲ့လေ
သလား။

ထန်းလျှက်ပွဲစားကြီးတွေ လျှော်ဖြူစိုက်ခင်း
ထဲဆင်းနေကြတာကို အဲဒီကျောင်းဆရာမြင်
လျှင်ဘယ်လိုများ မှတ်ချက်ပြုလေမလဲ။လျှော်ဖြူဈေးကွက်ကလည်းသိပ်မခိုင်မာလှ
ဆိုတဲ့အသံတွေကြားနေရတယ်။

စီးပွားရေးဖြစ်စဥ်တွေနဲ့ပတ်သက်ပြီးကျနော်
ဟာ ဘောဂဗေဒ ပညာရှင်မဟုတ်တဲ့ အတွက်
မှတ်ချက်မပြုနိုင်ပါ။

ဇာတိရှာကျို ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ မောင်သစ်တည်
(မြသန်းတင့် )ဘာသာပြန်တဲ့ ဆိုဗီယက်
ကဗျာဆရာ ယက်တူရှင် ရဲ့ ဇီမာလမ်းဆုံ
ကဗျာရှည်ကြီးထဲက အပိုင်းအစအချို့ကို
အမှတ်ရမိတယ်။

"ငါစဥ်းစားကြည့်တယ်
အလားအလာနှစ်ခုကိုကြိုတွေးကြည့်တယ်။
ငါ့ရွာကလေးဟာ အရင်ကထက်ပိုပြီး
ကောင်းမလာသည့်တိုင်
အရင်ကထက်ပိုပြီးဆိုးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့
စိတ်ကူးယဥ်မိတယ်။
ဒါပေမယ့်ငါ့မျက်စိထဲမှာတော့
ရွာထဲကစပါးအဝယ်ဒိုင်ဟာပိုငယ်သွားတယ်။
ပရဆေးဆိုင်ဟာလည်းပိုငယ်သွားတယ်။
ရွာလယ်ပန်းခြံကလည်း ပိုကျဥ်းသွားတယ်။
ငါလာစဥ်ခဲ့တုန်းကထက်
ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးဟာပိုငယ်သွားသလိုပဲ။
အဲဒီအရာတွေထဲမှာ
လမ်းတွေပိုတိုမသွားတာ ကတော့
ထူးဆန်းနေတယ်။''

********************************************

ထန်းလျှက်စျေးကောင်းရင်ဝါဆိုလဘုရားပွဲဟာမြိုင်ဆိုင်မယ်။ထန်းလျှက်စျေးမကောင်းတဲ့
နှစ်ဆိုရင်တော့ ဝါဆိုလဘုရားပွဲက ခြောက်ကပ်
ကပ်။အစဥ်အဆက် လက်ခံထားတဲ့ ဝါးတော
မ၊မှော်တော်နှစ်အုပ်စု တည်ထားကိုးကွယ်တဲ့
ရွှေစည်းခုံဘုရားကြီးစျေးပွဲတော်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ သီအိုရီ။

ဘုရားပွဲတော်ကြီးကလည်း ထန်းသိမ်းချိန်နဲ့
အချိန်ကိုက်ပြီးကျင်းပရတာကိုး။ထန်းတစ်
ရာသီလုံးပန်ပင်းခဲ့သမျှ အပန်းတော်ဖြေဖို့၊
စုဆောင်းထားသမျှ ဝယ်ဖို့ခြမ်းဖို့၊လှူဒါန်းဖို့။
ကျေးလတ်ဘုရားပွဲတွေက လူမှုစီးပွားဘဝ
နဲ့ ကင်းမှမကင်းနိုင်တာ။ထန်းတစ်ရာသီဟာ တပို့တွဲလမှာစပါတယ်။နယုန်လလယ်
လောက်ဆိုထန်းရာသီကကုန်သလောက်ဖြစ်သွားပြီ။ဝါဆိုလဆန်းဆန်းခြင်းဘုရားပွှဲမှာ
နွှဲရုံသာ။တစ်နှစ်မှတစ်ခါကျင်းပတဲ့ဘုရားပွဲ
ဆိုတော့လည်း ဝါးတောမနယ်တဝိုက်က
ဘယ်သူမဆို ဘုရားပွဲကိုရောက်အောင်လာချင်
ကြတာပဲ။

အခုတော့ဘုရားပွဲ မှာရောင်းပန်းသာပြီး
ဝယ်ပန်းလှဖို့ အရင်လို ထန်းလျှက်စျေး
ကောင်း၊မကောင်းဆိုတာနဲ့မတိုင်းတာတော့
ဘူး။မလေးရှားသွားနေတဲ့ရွာသားတွေ
ပိုက်ဆံများများအိမ်ပြန်ပို့ နိုင်တဲ့နှစ်ဟာ ဘုရား
ပွဲစည်ကား သိုက်မြိုက်ပြီး ဒေသခံတွေ
သုံးနိုင်၊ဖြုန်းနိုင်တဲ့နှစ်ပါပဲ။
*******************************************

မလေးရှားကို ပဲသွားသွား၊ကိုးရီးယားကိုပဲရောက်ရောက်၊စင်ကာပူမှာပဲ
နေနေ ဘယ်ကိုပဲသွားသွား၊ဘယ်မှာပဲ ရောက်
ရောက် ဝါဆိုလ အချိန်ကြရင် ကိုယ့်ရွာဘုရား
ပွဲပြန်လာချင်ကြတာပဲ။မြက်ကောင်း၊ရေကြည်
ပေါတဲ့ရပ်၊ မိုးခေါင်လို့သာ ဇာတိရွာကို စွန့်ခွာ
ခဲ့ကြရတာမဟုတ်ပါလား။ကိုယ့်နိုင်ငံမှာ သယံ
ဇာတတွေဘယ်လောက်ပေါပေါ၊အုပ်စိုးသူ
အဆက်ဆက်က ပြည်သူတွေအပေါ် စေတနာ
မရှိခဲ့လို့ တိုင်းတပါးသွားပြီး အသက်မွေး
အလုပ်ကိုလုပ်ကိုင်နေကြရတာမဟုတ်ပါ
ကလား။

********************************************
"မင့်အဖေလည်း ရွာမှာလုပ်ကိုင်စားရတာ
ဆင်းရဲတွင်းနက်တယ်ဆိုပြီး၊ရှိတဲ့အိမ်တွေခြံတွေရောင်း၊ရန်ကုန်ကို
ဖောင်ဖျက်ပြီးထွက်သွားတာ၊သေတဲ့အထိပဲ၊
ဆွေခန်းမျိုးခန်းကို ပြတ်ကရောဘဲကွာ''။

"လေးသိန်းညီကတော့ ပြောမနေနဲ့ လေးသိန်း
ရေ၊ တစ်ခါတလေ ကျနော်က ရွာကိုပြန်ချင်
လို့ခွင့်တောင်းတာတောင် ဘယ်လိုပြောတယ်
ထင်သလဲ၊မင်းတဲ့ မင်းအတွက်အကျိုးမရှိတဲ့
နေရာဆို ကိုယ့်မွေးတဲ့ဇာတိရွာဖြစ်ပစေ မလွမ်း
နဲ့ တဲ့''

"အေးလေ အဲဒါကြောင်မို့လို့လည်း မင့်အဖေက အစ်ကိုရင်းတစ်ယောက်လုံး
ဖြစ်တဲ့ငါ့ကို လွယ်လွယ်နဲ့မေ့ထားခဲ့နိုင်တာပေါ့
ကွ''

မြို့တော်မောင်ယဥ်အောင်ရဲ့ နာမည်ကျော်
"ကိုးဆယ်သာလိမ့်မယ်'' ရုပ်ရှင်ထဲက
မောင်နေစိုးအဖြစ်သရုပ်ဆောင်တဲ့ ဇော်ဝမ်း
နဲ့ ဘဘိုးသိန်းအဖြစ်သရုပ်ဆောင်တဲ့ မိုးဒီတို့
ရဲ့အပြန်အလှန်ပြောစကားများပါ။ရုပ်ရှင်
ကိုကြည်ရင်းနဲ့ ဒီအပြန်အလှန်ပြောစကား
တွေကို ကြားရတော့ ကျနော် ခတ္တ ခဏ
ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားတယ်။ရုပ်ရှင်
ထဲက ဇာတိအပေါ် အကျိုးစီးပွားနဲ့ စျေး
တွက် တွက်တဲ့ ဦးနေစိုးဖခင်ရဲ့ နှလုံးသား
ကို အံသြမိတယ်။

အမှန်တိုင်းရိုးရိုးသားသားဝန်ခံတာပါ။ရိုး
သားသောစကားကိုပြောပါရစေ။ကျနော့်
တသက်မှာ ဇာတိမွေးမြေနဲ့ပက်သတ်ပြီး
တခါမှကုန်စိမ်းစျေးတွက် မတွက်မိရိုးအမှန်
ပါ။

ကိုယ့်အတွက် အကျိုးများသည်ဖြစ်စေ၊
အကျိုးနည်းသည်ဖြစ်စေ ဇာတိကိုချစ်
နေဦးမယ်။ကမ္ဘာသားလူထုကြီးကို ချစ်
နေဦးမယ်။ ကျဥ်းမြောင်းတဲ့ဒေသစွဲ မဟုတ်။လူထုကို ချစ်စိတ်နဲ့ ယှဥ်တဲ့ဇာတိသမုဒယ။

ဘယ်မှာနေနေ ၊ဘယ်ကိုရောက်ရောက်
ညောင်ပျင်းနံသင်းသင်းလေးကို မေ့ဖျောက်
နိုင်စွမ်းမရှိပါ ။

အောင်စည်ဟိန်း
(၂၀၁၉ ခုနစ်က ဇာတိရပ်ရွာရဲ့အဝေးတနေရာမှာ
ဆရာ မြသန်းတင့် ရဲ့ ''တမာနုချိန်စစ်တမ်း''ကိုဖတ်ပြီး လေးစားအားကျကြည်နူးစိတ်ဖြင့်ရေးခဲ့သောအက်ဆေးဖြစ်ပါတယ်။)