Leiðin til að elska mig

Fyrsta EQ-rýmið á Íslandi 💛

Í dag varð hugmynd að veruleika.

Fyrsta EQ-rýmið á Íslandi var haldið — og það gekk vonum framar.

Rýmið varð akkúrat það sem ég hafði vonast eftir að það yrði: staður þar sem ólíkir einstaklingar geta komið saman, tekið það pláss sem þeir þurfa og gefið öðrum rými til þess sama.

Einn talar og hin hlusta.

Engin óumbeðin ráð.
Engin gagnrýni.
Engin þörf á að laga upplifun annarrar manneskju.

Bara nærvera, hlustun, virðing og rými til að vera með það sem er.

Það sem gerðist í kvöld minnti mig líka á hversu mikilvægt það er fyrir okkur að fá stundum einfaldlega að vera heyrð og séð án þess að þurfa að standa okkur, útskýra okkur eða hafa svörin tilbúin.

Þátttakendur voru ólíkir, komu með ólíka reynslu og ólíkar sögur — en allir áttu jafnan rétt á rýminu.

Og kannski er það einmitt kjarninn:

Við þurfum ekki að vera eins til þess að tilheyra.

Við getum komið saman, hlustað á hvert annað og um leið lært að hlusta betur á okkur sjálf.

Ég fór úr fyrsta EQ-rýminu með mikla þakklætistilfinningu — og enn meiri trú á þessari hugmynd.

Þetta er nákvæmlega rýmið sem mig langaði að skapa. 💛

EQ-rýmið hefst í þessari viku 💛

📍 Borgarnes: á morgun, þriðjudaginn 15. september, kl. 17:30
📍 Reykjavík: föstudaginn 18. september kl. 17:00

Hvað er EQ-rýmið?

EQ-rýmið er hlýtt og virðingarríkt hóprými þar sem hver þátttakandi fær tíma til að tala um það sem er að gerast innra með honum.

Einn talar í einu og hinir hlusta — án þess að gefa ráð, gagnrýna eða reyna að laga upplifun viðkomandi.

Ég held utan um rýmið, gæti þess að allir fái að njóta sín og styð þátttakendur við að hlusta á eigin tilfinningar, þarfir og mörk. Hver og einn ræður hversu miklu hann deilir. Það er alltaf í lagi að segja pass eða einfaldlega hlusta.

Hlutverk þátttakenda er að mæta eins og þeir eru, tala út frá eigin reynslu, hlusta af virðingu og gæta trúnaðar.

EQ-rýmið snýst ekki um að greina fólk eða segja því hvað sé að því. Það snýst um tengsl, sjálfsskilning og þá mikilvægu reynslu að fá að vera séð, heyrð og virt.

Að hámarki eru s*x þátttakendur í hverju rými.
Verð fyrir hvern tíma er 4.000 kr.

Ef þetta talar til þín máttu senda mér einkaskilaboð og taka frá pláss fyrir þig 💛

💛 Gulur september – þegar við tökum hegðun barna okkar persónulega

„Hún ber enga virðingu fyrir mér.“

„Hann hlustar aldrei á mig.“

„Hún gerir þetta bara til að ögra mér.“

„Hann nennir aldrei neinu sem ég bið hann um.“

Ég held að mörg okkar foreldra þekki að hafa hugsað eitthvað í þessa átt.

Við erum jú manneskjur.

En hvað gerist þegar við förum að túlka hegðun barnsins okkar sem eitthvað sem það gerir okkur?

Þá getur myndast ójafnvægi í samskiptunum.

Barnið er kannski reitt – og við upplifum okkur hafnað.

Unglingurinn lokar sig af – og við upplifum það sem vanvirðingu.

Barnið kemur sér ekki af stað – og við upplifum að það sé ekki að hlusta á okkur.

Við bregðumst síðan við út frá okkar eigin tilfinningu og áður en við vitum af eru tvær manneskjur farnar að verja hvor sína stöðu.

En önnur þeirra er fullorðin.

Það breytir ábyrgðinni.

Stundum getur hjálpað að staldra við og spyrja:

Hvað ef þetta fjallar ekki um mig?

Hvað ef barnið mitt er ekki að reyna að gera mér lífið erfitt?

Hvað ef það á erfitt?

Og svo kemur kannski enn erfiðari spurning:

Hvað er að gerast í mér akkúrat núna?

Er ég þreytt?

Er ég undir miklu álagi?

Er ég hrædd?

Finn ég fyrir stjórnleysi?

Er eitthvað í hegðun barnsins að vekja upp tilfinningu í mér sem tilheyrir líka minni eigin sögu?

Það þýðir ekki að börn þurfi ekki mörk.

Það þýðir ekki að öll hegðun sé í lagi.

Það þýðir heldur ekki að foreldrar eigi alltaf að vera rólegir og yfirvegaðir.

Við erum öll mannleg.

En við getum lært að greina á milli:

Hvað er barnsins míns – og hvað er mitt?

Þar getur eitthvað breyst í samskiptunum.

Því þegar ég þarf ekki lengur að verja mig gegn tilfinningum barnsins míns, get ég orðið forvitin um þær.

Og þegar barnið upplifir að það þurfi ekki að verja sig gegn mínum tilfinningum skapast meira rými fyrir samtal.

Kannski er það ein af mikilvægustu gjöfunum sem við getum gefið börnum og unglingum:

Að þau megi eiga sínar tilfinningar án þess að þurfa að bera ábyrgð á okkar.

💛 Við komum öll einhvers staðar frá.

Og stundum byrjar breytingin ekki á því að barnið breyti hegðun sinni.

Hún byrjar á því að við fullorðna fólkið verðum forvitin um okkar eigin viðbrögð.

💛 Gulur september – hvað þýðir það í raun að hlusta?

Við viljum öll vera séð og heyrð.

Samt held ég að mörg okkar fullorðnu hafi aldrei raunverulega lært að hlusta.

Við höfum lært að tala, útskýra, ráðleggja, leiðrétta og kenna. Stundum erum við meira að segja farin að undirbúa svarið okkar áður en manneskjan á móti okkur hefur lokið við að tala.

En að hlusta er eitthvað annað.

Þegar barn eða unglingur reynir að segja okkur frá einhverju sem er erfitt þarf það ekki alltaf lausn. Það þarf fyrst að finna að upplifun þess sé tekin alvarlega.

Því ef enginn hlustar á mig – hvernig á ég þá að læra að hlusta á sjálfa mig?

Ef tilfinningar mínar eru ítrekað útskýrðar í burtu, gerðar minni eða leiðréttar – hvernig á ég þá að læra að treysta því sem ég finn?

Barn hættir ekki að hafa tilfinningar og þarfir þótt þær fái ekki pláss. Það finnur leiðir til að takast á við þær og stundum verða þær leiðir hluti af sjálfsbjargarviðleitni barnsins.

Við sjáum kannski reiði.
Mótþróa.
Lokun.
Aðlögun.
Barn sem dregur sig í hlé eða ýtir okkur frá sér.

Og þá getur myndast togstreita þar sem öll athygli okkar beinist að hegðuninni sem við viljum breyta – en enginn spyr lengur hvað liggur að baki henni.

„Hvað er að gerast hjá þér?“
getur opnað allt annað samtal en
„Af hverju ertu alltaf svona?“

En hér finnst mér mikilvægt að við dæmum heldur ekki okkur fullorðna fólkið.

Ég segi oft:

Við komum öll einhvers staðar frá.

Við lærðum líka samskipti einhvers staðar. Við lærðum hvernig tekið var á móti reiði, sorg, ótta og öðrum erfiðum tilfinningum – eða hvernig þær fengu ekki pláss.

Og það er erfitt að vita hvernig annarri manneskju líður þegar við höfum aldrei staðið í hennar sporum.

Þess vegna tel ég að ef við viljum kenna börnunum okkar samkennd, þá þurfum við fullorðna fólkið líka að læra hana.

Ekki bara kenna þeim að segja:
„Vertu góður við aðra.“

Heldur sýna þeim hvernig það er gert.

Með því að hlusta áður en við dæmum.
Reyna að skilja áður en við leiðréttum.
Vera forvitin um reynslu annarrar manneskju, jafnvel þegar hún er allt önnur en okkar eigin.

Börn læra það sem fyrir þeim er haft, ekki bara það sem við þau er sagt.

Ef þau upplifa samkennd læra þau samkennd.

Ef þau upplifa að tilfinningar þeirra skipti máli læra þau að taka eigin tilfinningar alvarlega.

Og ef við hlustum á þau, kennum við þeim um leið að rödd þeirra sé þess virði að á hana sé hlustað.

💛 Kannski er það eitt mikilvægasta sem við getum gefið þeim.

Ég hef verið að lesa um Alfred Adler og sé sífellt skýrar hversu vel hugmyndir hans passa við EQ-rýmið.

Eitt af því sem talar sterkast til mín er þörf manneskjunnar fyrir að tilheyra.

Að eiga sæti.
Að hafa gildi.
Að þurfa ekki stöðugt að sanna sig.

Þetta er líka kjarninn í EQ-rýminu.

Þar þarf enginn að standa sig.
Enginn þarf að hafa réttu svörin.
Enginn þarf að vera kominn „nógu langt“.

Þú færð að koma eins og þú ert.

Adler lagði líka mikla áherslu á jafnræði í tengslum og að við lærum að skilja hvað er okkar ábyrgð — og hvað tilheyrir öðrum.

Ég get hlustað án þess að stjórna.
Ég get sýnt samkennd án þess að bjarga.
Ég get stutt án þess að taka valdið frá annarri manneskju.

Og í stað þess að spyrja:

„Hvað er að mér?“

getum við orðið forvitin um:

„Hvað lærði ég að gera til að finna öryggi, samþykki eða tilheyra?“

Þar finnst mér Adler og EQ mætast svo fallega.

Við þurfum ekki að verða eins til þess að tilheyra.

Við þurfum rými þar sem við getum verið ólík, tekið ábyrgð á okkur sjálfum og samt staðið saman.

Það er rýmið sem mig langar að skapa. 💛

Heimilisofbeldi er ekki aðeins einkamál fjölskyldunnar

Heimilisofbeldi hefur víðtæk áhrif sem geta fylgt fjölskyldum milli kynslóða.

Börn sem alast upp við ótta, ófyrirsjáanleika eða stjórnandi hegðun þurfa ekki sjálf að verða fyrir beinu líkamlegu ofbeldi til að mótast af aðstæðunum. Þau læra af samskiptunum sem þau sjá, andrúmsloftinu sem þau skynja og þeim leiðum sem fjölskyldan notar til að halda friðinn.

Sum börn læra að vera ósýnileg.
Önnur taka á sig óeðlilega mikla ábyrgð.
Mörg verða mjög næm fyrir líðan annarra og eiga síðar erfitt með að greina eigin þarfir frá þörfum fólksins í kringum sig.

Þessi mynstur geta síðar haft áhrif á sjálfsmynd, tengsl, mörk og foreldrahlutverkið. Þau geta þannig borist áfram, ekki vegna meðvitaðs vals, heldur vegna þess að óöryggið hefur orðið að því sem einstaklingurinn þekkir best.

Ef við viljum rjúfa þessa keðju nægir ekki að fjarlægja einstakling úr hættulegum aðstæðum. Einnig þarf að mæta allri fjölskyldunni með:

* öryggi,
* stöðugleika,
* virðingu,
* skilningi,
* og stuðningi sem tekur mið af áhrifum langvarandi ótta og valdleysis.

Í EQ-nálgun er lögð áhersla á að einstaklingurinn fái að skilja eigin viðbrögð án skammar. Hegðun sem virðist óskiljanleg utan frá getur hafa verið leið til að vernda sig, viðhalda tengslum eða komast í gegnum erfiðar aðstæður.

Spurningin er því ekki aðeins:

„Hvers vegna fórstu ekki?“

Heldur einnig:

„Hvað þurftir þú að gera til að lifa af þessar aðstæður, og hvað þarftu núna til að finna aftur öryggi og sjálfræði?“

Að rjúfa keðju heimilisofbeldis milli kynslóða krefst ekki aðeins lagalegra úrræða. Það krefst samfélags sem mætir fólki af alúð, tekur reynslu þess alvarlega og hjálpar því að endurheimta rödd sína, mörk og trú á eigið virði.

Þar verður raunveruleg breyting möguleg.

EQ-rýmið – öruggt rými fyrir samtöl og sjálfsskilning

Þann 15. september hefst EQ-rýmið í Borgarnesi, frá kl. 17:00–19:30.

Þann 18. september hefst EQ-rýmið í Kyrrð heilsusetur í Mjóddinni, frá kl. 16:30–19:00.

Þér er hjartanlega velkomið að taka þátt og verða hluti af þessu hlýja og virðingarríka rými.

EQ-rýmið er samtalsrými þar sem þátttakendur fá tækifæri til að kynnast sjálfum sér betur í gegnum samtöl, speglun og lífsreynslu hópsins. Þar gefst rými til að deila því sem býr innra með þér, hlusta á reynslu annarra og uppgötva að við erum sjaldan ein með það sem við upplifum.

Markmiðið er ekki að leysa vandamál hvers annars eða gefa ráð, heldur að skapa öruggt rými þar sem hver og einn fær að vera séður, heyrður og virtur.

Reglurnar eru einfaldar:

• Einn talar í einu – hinir hlusta.
• Enginn grípur fram í.
• Enginn gefur óumbeðin ráð eða gagnrýnir það sem sagt er.
• Hver einstaklingur fær að eiga sína sögu og sína upplifun.

Traust er grunnurinn að þessu starfi. Þess vegna gildir algjör þagnarskylda innan hópsins og skrifa allir þátttakendur undir þagnarskylduyfirlýsingu áður en samtalsrýmið hefst.

Verð: 4.000 kr. fyrir hvert skipti.

Ef þú finnur að það gæti verið gott fyrir þig að eiga öruggt rými þar sem þú færð að vera nákvæmlega eins og þú ert, þá ertu hjartanlega velkomin(n) í EQ-rýmið.

Skráning fer fram með einkaskilaboðum, tölvupósti eða í síma.

Fjöldi þátttakenda er takmarkaður. Hver hópur samanstendur af að hámarki s*x þátttakendum, þannig að nægt rými gefist fyrir alla til að njóta sín.

Netfang: [email protected]

Sími: 774 5964

Líkaminn í hvíld – hugurinn á ferð um alheiminn. 🌌

Ég er enn veik heima eftir rúma viku og dagarnir hafa því að mestu farið í hvíld og bið eftir að orkan skili sér aftur.

Núna er The Restaurant at the End of the Universe eftir Douglas Adams í eyrunum á mér. Ég hlusta mest á fagbækur, en inn á milli finnst mér gott að skipta yfir í skáldsögur.

Sagan setur mig ekki aðeins í spor persónanna, heldur líka að vissu leyti í spor höfundarins. Ég velti fyrir mér hvernig hann upplifir heiminn, hvernig hann skilur fólk og hvað sýn hans á tilfinningar og samskipti segir mér.

Um leið gefur sögusviðið oft innsýn í viðhorf almennings á þeim stað og tíma sem sagan gerist. Hvað telst eðlilegt? Hvað er fordæmt? Hver fær að tilheyra og hver þarf að laga sig að umhverfinu?

Þannig verður góð skáldsaga stundum meira en afþreying. Hún verður gluggi inn í manneskjuna, samfélagið og sjónarhorn höfundarins.

Ég læt heyra meira frá mér þegar ég er orðin sprækari. Kvefið sem ég fékk fór nefnilega niður í lungun á mér — og þá verður þetta alltaf aðeins meira vesen. 😷🥰

Ég er EQ-þerapisti.

„Hvað er það?“

Ég er manneskja sem kann að hlusta, án þess að dæma eða gefa ráð.

Ég vinn með fólki sem vill skilja sjálft sig betur, tilfinningar sínar og það sem lífið hefur kennt því. Stundum er nóg að einhver gangi með manni þann hluta leiðarinnar sem virðist dimmur og ógnvekjandi þegar maður stendur í honum einn. 💛