Jalal Jawad

طبیعت، ترانه‌ی آرام خداست
نجوای سبز شاخه‌ها در هوای رهاست
خورشید، چون چراغ مهر می‌تابد
و شب، پر از ستاره‌های دعاست
نسیم صبح، گیسوی گندم‌زاران را
به نوازش مهر می‌سپارد
چشمه با صدای شفاف خود
قصه‌ی پاکی دل‌ها را می‌خواند
کوه، با وقار ایستاده در سکوت
چون مردی صبور در مسیر زمان
دریا، با موج‌های بی‌قرارش
می‌نویسد نام عشق را بر کران
ابرها آرام می‌گذرند
چون خیال‌های سپید و بی‌گناه
و باران، بوسه‌های آسمان است
بر پیشانی خاکِ چشم‌به‌راه
ای طبیعت!
در دامنت دل خسته آرام می‌شود
و انسان، میان رنگ‌ها و نور
خود را دوباره پیدا می‌کند

خدا را
نه در فریاد آسمان
که در سکوت دل یافتم،
آن‌گاه که «من» فرو ریخت
و یقین
بی‌صدا
در جانم نشست.
هر چه دیدم
نشانی از او بود،
و هر چه نفهمیدم
راهی به سوی شناخت.
معرفت‌الله
آن لحظه است
که بدانی
هیچ نیستی،
و همین
همه‌چیز است.